ابوالقاسم فردوسی
زندگی‌نامهٔ فردوسی
حکیم ابوالقاسم فردوسی توسی (زادهٔ ۳۲۹ ه.ق، ۳۱۹ ه.خ - درگذشتهٔ پیش از ۴۱۱ ه.ق، ۳۹۷ ه.خ در توس خراسان)، سخن‌سرای نامی ایران و سرایندهٔ شاهنامه حماسهٔ ملی ایرانیان. او را بزرگ‌ترین سرایندهٔ پارسی‌گو دانسته‌اند. نام و آوازه فردوسی در همه جای جهان شناخته و ستوده شده است. شاهنامهٔ فردوسی به بسیاری از زبان‌های زنده جهان برگردانده شده است. در ایران روز ۲۵ اردیبهشت به نام روز بزرگداشت فردوسی نامگذاری شده است.
آثار فردوسی
شعرهای فردوسی
- بخش ۱۳ — چو خورشید بر گنبد لاژورد
- بخش ۱۶ — بپوشید رستم سلیح نبرد
- بخش ۱۲ — چو شد روی گیتی چو دریای قیر
- بخش ۱۱ — شبی داغ دل پر ز تیمار طوس
- بخش ۱۴ — چو خورشید زد پنجه بر پشت گاو
- بخش ۱۵ — دلیری کجا نام او اشکبوس
- بخش ۲ — ازان دشت چنگش برانگیخت اسپ
- بخش ۱ — کنون ای خردمند روشن‌روان
- بخش ۷ — یکی خویش کاموس بد ساوه نام
- بخش ۹ — نگه کرد خاقان ازان پشت پیل
- بخش ۳ — به خیمه درآمد به کردار باد
- بخش ۶ — بغرید شنگل ز پیش سپاه
- بخش ۵ — وزان جایگه شد بدان انجمن
- بخش ۸ — گهار گهانی بدان جایگاه
- بخش ۱۰ — بینداخت آن تابداده کمند
- بخش ۴ — همی رفت پیران پر از درد و بیم
- بخش ۱۲ — بایوان شد و نامه پاسخ نوشت
- بخش ۱۳ — پس آگاهی آمد بافراسیاب
- بخش ۱۶ — سپهبد چنان کرد کو راه دید
- بخش ۱۱ — دبیر جهاندیده را پیش خواند
- بخش ۱۷ — شتر یافت چندان و چندان گله
- بخش ۱۵ — چو بنمود خورشید تابان درفش
- بخش ۱۴ — وزان جایگه لشکر اندر کشید
- داستان اکوان دیو — تو بر کردگار روان و خرد