غبار همدانی
زندگی‌نامهٔ غبار همدانی
سید حسین رضوی معروف به غبار همدانی (زادهٔ ۱۲۷۰ یا ۱۲۶۵ قمری در همدان - درگذشتهٔ ۱۳۲۲ قمری) شاعر همدانی است. وی از دومان حاج سید صادق امام جمعهٔ همدان و از سادات کبابى آن دیار بود. وى در همدان قدم به عرصه هستى نهاد. علوم ادبى و عربى را در زاگاهش فراگرفت و با استعداد سرشار و هوش و ذکاوت فوقالعادهاى که داشت در تحصیل دانش، پیشرفت چشمگیرى از خود نشان داد و در شمار استادان بنام شعر و ادب همدان قرار گرفت. غبار چندى در طریق عرفان قدم گذشت و به سیر و سلوک در این رهگذر عمر صرف کرد. دیوان شعر غبار با این که بیش از هزار بیت نیست، اما مکرر در همدان و اصفهان و تهران طبع و نشر گردیده است. وى در همدان درگذشت و پیکرش را به قم منتقل کرده در صحن حضرت معصومه (س) به خاک سپردند. طبق تنها اثر باز مانده از وی (دیوان اشعار) غبار عارفی رنج کشیده و سوخته در عشق است. مرحوم آیت‌الحق شیخ محمد جواد انصاری همدانی (وفات: ۱۳۳۹ شمسی) دربارهٔ وی گفته است که «جذبهٔ عشق الهی به غبار رسید و او سوخت». شیوهٔ او در شعر همان طرز بازگشت است و نظر به حافظ و سعدی و خاقانی دارد. بعضی از غزلهای او بسیار قوی است. دیوان غبار همدانی به همت دو تن از همراهان گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار غبار همدانی
شعرهای غبار همدانی
- شمارهٔ ۹۹ — بت ابرو کمانی از کمینی
- شمارهٔ ۱۰۱ — سفالین خُمُّ و در وی لعلگون می
- شمارهٔ ۹۸ — نوازیم تو اگر بر نگارش قلمی
- شمارهٔ ۱۰۰ — به دریا خویش را تا لا نبینی
- شمارهٔ ۹۷ — باد صبح از گلستان آید همی
- شمارهٔ ۲ — چه خوش بی در عدم ویرانه‌ای بی
- شمارهٔ ۱ — تو که رخ لاله‌سان افروته دیری
- شمارهٔ ۳ — الهی چون گناهم را شمر نیست
- شمارهٔ ۵ — تا پر نشد ز بوی محبّت دماغ دل
- شمارهٔ ۴ — سر و کارم به دست نازنینی‌ست
- شمارهٔ ۳ — نزدیک شد که مردم چشمم به جای اشک
- شمارهٔ ۲ — از دست گلچین بی‌روی گل ماند
- شمارهٔ ۱ — بوی آن موی معبر باز برد از هوش ما را
- شمارهٔ ۵ — گرچه دانم ز اشک خون‌باران من
- شمارهٔ ۴ — این قامت رعنای تو این خانۀ ویران من