قدسی مشهدی
زندگی‌نامهٔ قدسی مشهدی
حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده است. قدسی در سال ۱۰۵۶ هجری قمری درگذشت و در آرامگاه شاعران کشمیر دفن شد. دیوان قدسی مشهدی به همت آقای امیرحسین موسوی در گنجور در دسترس علاقمندان قرار گرفته است.
آثار قدسی مشهدی
شعرهای قدسی مشهدی
- بخش ۱۰ — ز چشم ضعیفان گو افتاده‌تر
- بخش ۱۱ — چو برزد به پرداز گل آستین
- بخش ۱۳ — شراری که شمعش ازان یافت تاب
- بخش ۱۲ — بر آتش بود عود در گلخنش
- بخش ۸ — ز مردان بود شکر پیکان به جا
- بخش ۹ — اگر زان رگ ابر، برقی جهد
- بخش ۱۴ — مرا بود از دوستان دوستی
- بخش ۷ — به صحرا مگر سایه‌اش پا فشرد؟
- بخش ۱۹ — نه در دیده نور و نه در دل حضور
- بخش ۲۰ — ز بد توبه امروز باشد صواب
- بخش ۱۶ — چو همت ز هر قید آزاده باش
- بخش ۱۷ — به منت برآید اگر آفتاب
- بخش ۱۵ — ز حرمان کشکاب جو دم زنیم
- بخش ۲۲ — اگر چشم چشم است، نمناک به
- بخش ۱۸ — قلم را که دشمن بود دوستش
- بخش ۲۱ — سزد گر به مهرش کند دل هوس
- بخش ۲۵ — تو را آنچه می‌بایدت داده‌اند
- بخش ۲۴ — به مغرب ازان مهر شد زردچهر
- بخش ۲۳ — چو خواهی تماشا کنی اصل و فرع