قدسی مشهدی
زندگی‌نامهٔ قدسی مشهدی
حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده است. قدسی در سال ۱۰۵۶ هجری قمری درگذشت و در آرامگاه شاعران کشمیر دفن شد. دیوان قدسی مشهدی به همت آقای امیرحسین موسوی در گنجور در دسترس علاقمندان قرار گرفته است.
آثار قدسی مشهدی
شعرهای قدسی مشهدی
- شمارهٔ ۶۲۰ — آن رند که در مثل ندارد بدلی
- شمارهٔ ۶۲۱ — از عشق که نیست در جهانش بدلی
- شمارهٔ ۶۲۲ — آن کز ازلش آمده فطرت عالی
- شمارهٔ ۶۲۶ — زین هستی موهوم، جدا باش دمی
- شمارهٔ ۶۲۳ — بی فیض ازل رتبه نگردد عالی
- شمارهٔ ۶۲۷ — سوز جگرم نمی‌برد درمانی
- شمارهٔ ۶۲۴ — بی ساغر عیش، مردم از بی‌حالی
- شمارهٔ ۶۲۵ — آنها که خرید عشقشان از خامی
- شمارهٔ ۶۳۵ — با فقر و فنا، چون فقرا سر چه کنی؟
- شمارهٔ ۶۲۹ — در شعر شوی گر انوری را ثانی
- شمارهٔ ۶۲۸ — حیرت‌زده را چه غم ز سرگردانی
- شمارهٔ ۶۳۰ — خوش در پی عقل و هوش افراختنی
- شمارهٔ ۶۳۱ — رمزی‌ست حدیث عشق، دریافتنی
- شمارهٔ ۶۳۳ — در بام شریعتی، دگر پر نزنی
- شمارهٔ ۶۳۲ — شد نغمه، وبال از فغانم بر نی
- شمارهٔ ۶۳۴ — ای دل، می تجرید تمنا نکنی
- شمارهٔ ۶۳۹ — هر نقش که بر سپهر اعلا بینی
- شمارهٔ ۶۴۱ — گاهی نخود سبزی هر دیگ شوی
- شمارهٔ ۶۴۰ — زنهار به فکر خواهش از جا نروی
- شمارهٔ ۶۳۶ — ای پنجه‌قوی شکار لاغر چه کنی
- شمارهٔ ۶۴۲ — گر سوخته آتش بی دود شوی
- شمارهٔ ۶۳۸ — هر نیک و بدی که می‌کنی، می‌بینی
- شمارهٔ ۶۴۳ — تا کی مشغول عالم خاک شوی
- شمارهٔ ۶۳۷ — تقریر ز حالی که نداری چه کنی