سید حسن غزنوی

زندگی‌نامهٔ سید حسن غزنوی

حسن غزنوی (با نام کامل: اشرف‌الدین ابو محمد حسن بن محمد حسینی غزنوی (۵۳۵–۵۶۵ قمری)) مشهور به اشرف و با تخلص «حسن»، شاعر و واعظ سده ششم هجری است. اشرف الدین بخش عمده عمر خویش را به خدمتگزاری پادشاه غزنوی، بهرام‌شاه و نیز مدتی را هم به خدمت سلطان سنجر سلجوقی گذراند. وی در بیشتر قالب‌های شعری طبع‌آزمایی کرده و از معاصرین سنایی بود. غزنوی در سال ۵۶۵ ه‍.ق به علت ابتلای ناگهانی به بیماری در روستای آزادوار درگذشت و آرامگاهش در همان‌جاست.

آثار سید حسن غزنوی

• سید حسن غزنوی
  • دیوان اشعار

شعرهای سید حسن غزنوی

• شمارهٔ ۳۳ — در آب دو چشمم همه عکس رخ تست
• شمارهٔ ۲۶ — در ده پسرا می که چمن را تاب است
• شمارهٔ ۲۸ — بر روی تو از هلاک جانم غم نیست
• شمارهٔ ۲۷ — بر مه نقط از مشک سیه باری چیست
• شمارهٔ ۲۹ — از فتنه چشم تو خور و خوابم نیست
• شمارهٔ ۳۱ — بی عارض چون سیم توام سنگی نیست
• شمارهٔ ۳۲ — تا مریم وقت شد هوا جوی بهشت
• شمارهٔ ۳۰ — شب‌ها ز تو در سرم چه سوداست که نیست
• شمارهٔ ۳۶ — بی یاد تو نرگس، قدح زر نگرفت
• شمارهٔ ۳۸ — جان جز به امید تو سکونی نگرفت
• شمارهٔ ۳۵ — در بند نیاید به کمند انصافت
• شمارهٔ ۳۹ — چون خواست حسن مدح شهنشاهی گفت
• شمارهٔ ۴۰ — کس جز تو مرا طرب فزا نیست مباد
• شمارهٔ ۳۷ — دل را چو هوای آن دل آرای گرفت
• شمارهٔ ۴۱ — ای شاه زمین دور زمان بی تو مباد
• شمارهٔ ۳۴ — گر باز بیایم به مراد خویشت
• شمارهٔ ۴۸ — شاها فلکی که روی از هر دارد
• شمارهٔ ۴۹ — بگذار جهان که او همین خو دارد
• شمارهٔ ۴۳ — یارم چو کلاله بر گل و لاله نهاد
• شمارهٔ ۴۲ — یک وعده که نیم عشوه بد یار نداد
• شمارهٔ ۴۷ — ترسان نه از آنم که دلم خون گردد
• شمارهٔ ۴۴ — گر با دل و دیده هیچ کارم افتد
• شمارهٔ ۴۵ — درویش ز دور تو توانگر گردد
• شمارهٔ ۴۶ — هر شب که رخ سپهر گلشن گردد