مناقب — دیوان اشعار جویای تبریزی
فهرست شعرها
- شمارهٔ ۷ - غزل — آن کسوت نازک که بر اندام تو بار است
- شمارهٔ ۶ - در منقب امام مهدی (ع) — اکنون که ز پیریم به عینک سر و کار است
- شمارهٔ ۱ - در نعت رسول صلی الله علیه و سلم — همچو بوی غنچهٔ بگزینی شبی کز انزوا
- شمارهٔ ۲ - درمدح خاتم انبیا محمد مصطفی صلی الله علیه وآله وسلم — آه تا کی طاقت آرد درد حرمان ترا
- شمارهٔ ۳ - در نعت رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) — کسی ندیده ندامت ز تارک دنیا
- شمارهٔ ۴ - قصیده در نعت آنسرور صلی الله علیه و آله — تن داد هر آن کو زغمت سوز و الم را
- شمارهٔ ۵ - در نعت امام علی ابن ابی طالب (ع) — در بلند و پست دنیای اسیر انقلاب
- شمارهٔ ۸ - غزل — رنگین شده سرتاسر عالم ز بهار است
- شمارهٔ ۹ - قصیده — چون لخت جگر بر مژهٔ عاشق زار است
- شمارهٔ ۱۲ - در منقبت حضرت امیرالمؤمنین اسد الله الغالب علی ابن ابی طالب — به حمدالله زبان نکته سنجم گوهر افشان شد
- شمارهٔ ۱۱ - در مدح حضرت سیدة النساء العالمین فاطمه زهرا سلام الله علیها — خوبی تن ز فیض جان باشد
- شمارهٔ ۱۰ - در منقبت حضرت امام موسی کاظم (ع) — ز دامنی که دم صبح بر جهان افشاند
- شمارهٔ ۱۵ - در منقبت حضرت امیرالمؤمنین علی ابن طالب علیه الصلواة و السلام — هزار شکر که سرمستم از شراب طهور
- شمارهٔ ۱۳ - در منقبت حضرت امیرالمؤمنین علی ابن ابی طالب — اشکم نه بی تو از مژهٔ تر فرو چکد
- شمارهٔ ۱۴ - در منقبت امام علی نقی (ع) — زجوش سبزه و گل کرده ابر فصل بهار
- شمارهٔ ۲۲ - تجدید مطلع — چون بلرزند ز بیعت چه زمین و چه فلک
- شمارهٔ ۲۱ - در منقبت حضرت امیرالمؤمنین علی ابن ابی طالب علیه الصلوات والسلام — فصل آن شد که بی سیر جهان پیرفلک
- شمارهٔ ۱۶ - در منقبت حضرت امام حسین (ع) — ز همتم نبود احتیاج با گوهر
- شمارهٔ ۱۷ - در منقبت حضرت امام زین العابدین صلوات الله علیه و آله — ز ابروی تو تفاوت بسی است تا شمشیر
- شمارهٔ ۲۳ - در منقبت حضرت امام محمد تقی (ع) — در برم حیرت روی تو ز بس دارد تنگ
- شمارهٔ ۱۸ - در منقبت حضرت امام محمد باقر صلوات الله علیه و آله — شده است چشم تو همدست زلف در تسخیر
- شمارهٔ ۲۰ - در منقبت امام مهدی (ع) — در فصل دی شده است به زور سنان برف
- شمارهٔ ۱۹ - در منقبت حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام — بی خرد را نبود بهره ز ارباب هنر
- شمارهٔ ۲۸ - رباعی — «هر کس ز فلک به فضل فایق باشد
- شمارهٔ ۲۵ - در منقبت حضرت امیر علیه السلام — راز پنهان غنچه را کرد از لب اظهار گل
- شمارهٔ ۲۷ - در منقبت حضرت امام جعفر صادق (ع) — ندیدم خویش را تا جلوهٔ حسن ترا دیدم
- شمارهٔ ۲۹ - به خاک درگه او تا جبین آرزو سودم — به خاک درگه او تا جبین آرزو سودم
- شمارهٔ ۳۰ - در منقبت حضرت امام حسین (ع) — بود به نور ریاضت همیشه دل روشن
- شمارهٔ ۲۶ - قصیده — ای ترا پروانه شد بر آتش رخسار گل
- شمارهٔ ۳۱ - در نعت پیامبر (صلی الله علیه و اله و سلم) — تا تواند شد نشان تیر آن ابرو کمان
- شمارهٔ ۲۴ - در نعت پیامبر صلی الله علیه و آله — شده است بسکه گزیدم ز زشتی اعمال
- شمارهٔ ۳۴ - در منقبت حضرت امام موسی کاظم (ع) — گشودن می توانستی گره از کار اگر ناخن
- شمارهٔ ۳۷ - تجدید مطلع — بسکه شد لبریز مهر مصطفی اعضای من
- شمارهٔ ۳۵ - تجدید مطلع — فشرده سایهٔ مژگان بر آن گلبرگ تر ناخن
- شمارهٔ ۳۸ - تجدید مطلع — ای فدای مرقد پاک تو سر تا پای من
- شمارهٔ ۳۹ - در منقبت حضرت امام رضا (ع) — نیافت سوز من از چرب نرمیت تسکین
- شمارهٔ ۳۲ - تجدید مطلع — چون فتد سودای طوفش در سر روحانیان
- شمارهٔ ۳۶ - در منقبت حضرت پیامبرصلوات الله علیه — نوبهار دردم و داغت گل سودای من
- شمارهٔ ۳۳ - در منقبت امیرالمؤمنین علی ابن ابی طالب (ع) — شد زبانم مدح سنج سرور دنیا و دین
- شمارهٔ ۴۵ - تجدید مطلع — ای که صاف مغفرت در جام عصیان ریختی
- شمارهٔ ۴۴ - در منقبت حضرت امام رضا (ع) — ای که رنگ جلوه در گلزار امکان ریختی
- شمارهٔ ۴۱ - قصیده در توحید — مرا چه حد ثنا لااله الا الله
- شمارهٔ ۴۲ - در منقبت حضرت امام حسن مجتبی (ع) — به سینه ام نفس از جوش غم نیابد راه
- شمارهٔ ۴۶ - در منقبت حضرت امام حسن عسکری (ع) — زفیض گلشن دیدار و جوش حیرانی
- شمارهٔ ۴۷ - در منقبت قایم آل محمد حضرت صاحب الزمان — تنگ عیشم دارد از بس دور چرخ چنبری
- شمارهٔ ۴۳ - در منقبت حضرت صادق (ع) — هر کس که چو شبنم شده حیران جمیلی
- شمارهٔ ۴۰ - تجدید مطلع — چو خاستی پی رفتن زجا، کدام زمین