مثنویات — دیوان اشعار کلیم
فهرست شعرها
- شمارهٔ ۷ - بجهت نقش کردن بر حاشیه سراپرده شاهی — برای سراپرده اش آفتاب
- شمارهٔ ۶ - برای نقش کردن بر حاشیه جلد کتابی که صدف کاری شده بوده است — چو دست قضا نقش این جلد بست
- شمارهٔ ۲ - کتابخانه دولتخانه اکبرآباد — ازین دلگشا قصر عالی بنا
- شمارهٔ ۱ - کتابه قصر «دل افروز» و تاریخ بنای آن — زهی دلنشین قصر آراسته
- شمارهٔ ۴ - تعریف جنگ فیل شاهزاده اورنگ زیب — بمهمانی گوش ارباب هوش
- شمارهٔ ۵ - تعریف قحط دکن — چو اقبال از نظام الملک برگشت
- شمارهٔ ۳ - تعریف اکبرآباد و باغ جهان آرا — خوشا هندوستان مأوای عشرت
- شمارهٔ ۱۳ - ایضا له — ندارد شش جهت چون این مثمن
- شمارهٔ ۱۴ - وله ایضا — نشیمن که دید اینچنین دلپذیر
- شمارهٔ ۸ - برای نقش کردن بر دور سپر پادشاهی — پیش رخ شه نه سپر شد حجاب
- شمارهٔ ۱۵ - وله ایضا — کلید سخن را چو پیدا کنم
- شمارهٔ ۱۲ - در وصف قصر پادشاهی — زهی دولتسرای آتش افروز
- شمارهٔ ۹ - در شکستن دست خود گفته — کیم من داغداری از زمانه
- شمارهٔ ۱۰ - در تعریف اسب و توصیف بیماری او — مرا تا افکند هر روز جائی
- شمارهٔ ۱۱ - کتابه عمارت شاهنواز خان (از امرای شاه جهان) — زهی قصری که گردونت دهد باج
- شمارهٔ ۱۷ - کتابه دولتخانه صفاپور — زهی دلکش بنای چرخ پایه
- شمارهٔ ۲۲ - تعریف بارندگی و گل و لای دامن کوه کشمیر — در دامن کوه عیش احباب
- شمارهٔ ۱۹ - کتابه حمام پادشاهی — زهی از تو روی طراوت سفید
- شمارهٔ ۲۱ - کتابه دولتخانه پادشاهی — زهی دلنشین قصر خاطر فریب
- شمارهٔ ۲۰ - کتابه عمارت لاهور — زهی دلگشا قصر خاطرپسند
- شمارهٔ ۱۸ - کتابه عمارت باغ فیض بخش — زهی دلربا قصر آراسته
- شمارهٔ ۱۶ - درتعریف کشمیر — دگر بخت از در یاری برآمد
- شمارهٔ ۲۳ - داستان سرکوبی و قتل ججهار سنکهه بندئله به سرداری اورنگ زیب پسر شاه جهان که بعد از وی بسلطنت نشست — کسی را بخت چون بردارد از خاک