کلیم
زندگی‌نامهٔ کلیم
ابوطالب کلیم همدانی یا کلیم کاشانی (زاده به سال ۹۹۰ هجری قمری در همدان، درگذشته به سال ۱۰۶۱ هجری قمری در کشمیر) شاعر بزرگ قرن یازدهم هجری است. اصل وى از همدان بود و از این جهت در تذکره‌ها از او با نام کلیم همدانی نیز یاد شده اما چون بیشتر در کاشان اقامت داشت به کلیم کاشانى معروف است. وی پس از تحصیل در کاشان و شیراز در زمان پادشاهی جهانگیر گورکانی به دکن هند رفت و تحت ملازمت شاهنواز خان خواجه سعدالدین عنایت اللَّه شیرازى، وکیل السلطنهٔ ابراهیم عادلشاه ثانى بیجاپورى قرار گرفت و در مدح او شعر گفت. وى در سال ۱۰۲۸ هجری قمری، بعد از فوت شاهنواز خان به وطن بازگشت و بعد از دو سال اقامت در وطن دوباره به هندوستان رفت و با میرجملهٔ شهرستانى متخلص به روح الامین، معاشر شد و در مدح او نیز قصایدى غرا سرود. سپس نزد پادشاه وقت گورکانی شاه جهان تقرب یافت و از جانب او به لقب ملک الشعرایى نایل آمد و مدتى به همراه شاه جهان به کشمیر رفت. کلیم کاشانی در کشمیر درگذشت و در کنار قبر محمدقلى سلیم به خاک سپرده شد.
آثار کلیم
شعرهای کلیم
- شمارهٔ ۶۶ — از حادثه دورتر بصد مرحله است
- شمارهٔ ۶۹ - تاریخ تسخیر قلاع خطهٔ دکن — از جلوه شاهدان فرخ پی فتح
- شمارهٔ ۶۷ — بنگی عربی سوار جمازه چرت
- شمارهٔ ۷۰ — از باده گذشتیم بپاکان قسم است
- شمارهٔ ۷۱ — دستی نبود بر تو بداندیش ترا
- شمارهٔ ۶۸ — برگرد تو ای قدوه نیکوکاران
- شمارهٔ ۶۴ — دست هوسم را ز درم بیزاریست
- شمارهٔ ۷۴ — عالم روشن ز شمع اقبالت باد
- شمارهٔ ۷۵ — نی از گریه است ضعف چشمم نه زدرد
- شمارهٔ ۷۲ — چون شاه جهان پادشه شیر شکار
- شمارهٔ ۷۳ — شاها بختت کشور اقبال گرفت
- شمارهٔ ۷۶ — ساز تو همیشه غم فزای دل بود
- شمارهٔ ۷۸ — چون لاله خودیم آتش خرمن خویش
- شمارهٔ ۷۹ — اجداد شه جهان همه تاج ورند
- شمارهٔ ۷۷ — چون شمع خودم آتش پیراهن خویش
- شمارهٔ ۸۷ — بلبل هوس گلبن باغم نکند
- شمارهٔ ۸۰ — شاه از حسب و نسب شه شاهانست
- شمارهٔ ۸۱ — دلخسته به پیش دادرس می آیم
- شمارهٔ ۸۲ — هم زلف پریشان تو بر گشته ز ما
- شمارهٔ ۸۵ — از کسب هنر خوشدلی از دستم رفت
- شمارهٔ ۸۴ — با خویش همیشه ما در جنگ زدیم
- شمارهٔ ۸۳ — تا وزن شهنشاه ترازو کردست
- شمارهٔ ۸۶ — زنهار مگو که بنده گمراهم
- شمارهٔ ۸۸ — آتش چو گذر بدشت پر خار کند