کلیم
زندگی‌نامهٔ کلیم
ابوطالب کلیم همدانی یا کلیم کاشانی (زاده به سال ۹۹۰ هجری قمری در همدان، درگذشته به سال ۱۰۶۱ هجری قمری در کشمیر) شاعر بزرگ قرن یازدهم هجری است. اصل وى از همدان بود و از این جهت در تذکره‌ها از او با نام کلیم همدانی نیز یاد شده اما چون بیشتر در کاشان اقامت داشت به کلیم کاشانى معروف است. وی پس از تحصیل در کاشان و شیراز در زمان پادشاهی جهانگیر گورکانی به دکن هند رفت و تحت ملازمت شاهنواز خان خواجه سعدالدین عنایت اللَّه شیرازى، وکیل السلطنهٔ ابراهیم عادلشاه ثانى بیجاپورى قرار گرفت و در مدح او شعر گفت. وى در سال ۱۰۲۸ هجری قمری، بعد از فوت شاهنواز خان به وطن بازگشت و بعد از دو سال اقامت در وطن دوباره به هندوستان رفت و با میرجملهٔ شهرستانى متخلص به روح الامین، معاشر شد و در مدح او نیز قصایدى غرا سرود. سپس نزد پادشاه وقت گورکانی شاه جهان تقرب یافت و از جانب او به لقب ملک الشعرایى نایل آمد و مدتى به همراه شاه جهان به کشمیر رفت. کلیم کاشانی در کشمیر درگذشت و در کنار قبر محمدقلى سلیم به خاک سپرده شد.
آثار کلیم
شعرهای کلیم
- شمارهٔ ۴۲ — شد تنگ ز کم ظرفی ما مشرب جام
- شمارهٔ ۴۱ — آنکس که ترا رخصت میخواری داد
- شمارهٔ ۴۶ — زنهار مگو که بنده گمراهم
- شمارهٔ ۴۵ — افسوس که جمعیت از احوالم رفت
- شمارهٔ ۴۷ — ابر آب دگر بروی دنیا آورد
- شمارهٔ ۴۴ - برای چراغانی شهر نورسپور — شب‌ها ز چراغ و شمع در نورسپور
- شمارهٔ ۴۰ — غم جای دگر نمی رود از بر من
- شمارهٔ ۵۴ — این تازه بنا که عرش همسایه اوست
- شمارهٔ ۵۰ — دل در غم آن سرکش جاهل چه کند
- شمارهٔ ۴۸ — در بادیه گر دو گام بی آب شوی
- شمارهٔ ۵۱ — حافظ چو بنغمه روح فرسا افتد
- شمارهٔ ۵۵ — آزاده ز سر هوای دستار گذاشت
- شمارهٔ ۵۲ — دستت اگر ای قدوه احرار شکست
- شمارهٔ ۵۳ — راز دو جهان بتنگ دستان بسیار
- شمارهٔ ۴۹ — ایدل گر رفع احتیاجت هوس است
- شمارهٔ ۶۱ — زنجیر عدالتت بعالم رقمی است
- شمارهٔ ۶۲ — از معدلتت زمانه آگاه شده است
- شمارهٔ ۵۹ — از شاه جهان جهان ببرگ و سازست
- شمارهٔ ۶۳ — ای عارضه تو عمر کاه همه کس
- شمارهٔ ۵۶ — آنان که بخوان رزق روزی خوارند
- شمارهٔ ۵۷ — هر چیز که مایه تن آسانی تست
- شمارهٔ ۶۰ — یارب دائم کمر بهمت بندی
- شمارهٔ ۵۸ — از شاه جهان زمانه ممنون بادا
- شمارهٔ ۶۵ — محسن دائم سرش در سینه زده