مسعود سعد سلمان
زندگی‌نامهٔ مسعود سعد سلمان
مسعود بن سعد بن سلمان شاعر نامی نیمهٔ دوم قرن پنجم و نیمه اول قرن ششم هجری قمری است. اصل او از همدان بوده و بین سالهای ۴۳۸ تا ۴۴۰ در لاهور زاده شده است. منصوب بودن در مشاغل دیوانی موجب دو بار و مجموعاً ۱۸سال زندانی شدن وی شد. بعد از رهایی از دومین دورهٔ اسارت به سمت کتابداری سلطان مسعود و بعد از او عضدالدوله شیرزاد بن مسعود و ملک ارسلان بن مسعود و بهرامشاه بن مسعود مشغول شد و تا زمان وفاتش در سال ۵۱۵ هجری قمری نزد ایشان تقرب داشت. دیوان وی مکرر به طبع رسیده و حدود ۱۶۰۰۰ بیت دارد. به غیر از دیوان فارسی، دو دیوان تازی و هندی نیز به او نسبت داده‌اند. حبسیه‌های وی معروف است.
آثار مسعود سعد سلمان
شعرهای مسعود سعد سلمان
- شمارهٔ ۱۵۹ - هم در ستایش او — رسید عید و من از روی حور دلبر دور
- شمارهٔ ۱۵۷ - در صفت پیلان و مدح آن سلطان — سوی میدان شهریار گذر
- شمارهٔ ۱۵۳ - چیستان و گریز به مدح آن بزرگ — چو تو معشوقه و چو تو دلبر
- شمارهٔ ۱۵۸ - مدح سیف الدوله محمود — چو روز روشن بنمود چهره از شب تار
- شمارهٔ ۱۵۶ - در ثنای ملک ارسلان — با روی تازه و لب پر خنده نوبهار
- شمارهٔ ۱۵۵ - ستودن ترکان و ستایش سلطان مسعود — ترکان که پشت و بازوی ملکند و روزگار
- شمارهٔ ۱۵۴ - مدح عمید علی سالار — ای باد بروب راه را یکسر
- شمارهٔ ۱۶۰ - وصف بهار و مدح ثقة الملک طاهر بن علی — رنگ طبعی به کار برده بهار
- شمارهٔ ۱۶۴ - مدح بهرامشاه و التزام به نام آن پادشاه — تا برآمد ز آتش شمشیر بهرامی شرار
- شمارهٔ ۱۶۸ - ستایش سیف الدوله محمود — شبی چو روز فراق بتان سیاه و دراز
- شمارهٔ ۱۶۶ - صفت اراده خویش و آرزوی سفر خراسان — چو عزم کاری کردم مرا که دارد باز
- شمارهٔ ۱۶۲ - وعظ و تنبیه — گردش آسمان دایره وار
- شمارهٔ ۱۶۱ - ستایشگری — خسروا چون تو که دیدست افتخار و اختیار
- شمارهٔ ۱۶۵ - مدح اختری و التزام به نام اختری و اختر — ای اختری نه‌ای تو مگر اختر
- شمارهٔ ۱۶۳ - به ابوالفرج نصر بن رستم نوشته است — ای کینه ور زمانه غدار خیره سار
- شمارهٔ ۱۶۷ - در نصیحت و ستایش منصور بن سعید — چند گویی که نشنوندت راز
- شمارهٔ ۱۷۴ - ستایش شاهزاده خسرو ملک — سپهریست ایوان خسرو ملک
- شمارهٔ ۱۷۰ - ثنای سلطان علاء الدوله مسعود — شاد باش ای شاه عالم شاد باش
- شمارهٔ ۱۷۶ - ستایش یکی از فرمانروایان — ایا فروخته از فر و طلعتت او رنگ
- شمارهٔ ۱۷۵ - شکوه از روزگار و ناله از زندان — کرد با من زمانه حمله به جنگ
- شمارهٔ ۱۷۲ - ستایش یکی از بزرگان — زهی در بزرگی جهان را شرف
- شمارهٔ ۱۷۱ - هم در مدح او — شد مایه ظفر گهی آبدار تیغ
- شمارهٔ ۱۷۳ - مدح علاء الدوله مسعودشاه — ای روزگار تو نسب روزگار ملک
- شمارهٔ ۱۶۹ - مدح عبدالحمید بن احمد — در تو ای گنبد امید و هراس