مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۲۴۲۶ — فدیتتک یا ستی الناسیه
- غزل شمارهٔ ۲۴۲۸ — فصل بهاران شد ببین بستان پر از حور و پری
- غزل شمارهٔ ۲۴۳۰ — ای آن که بر اسب بقا از دیر فانی می‌روی
- غزل شمارهٔ ۲۴۲۷ — گر باغ از او واقف بدی از شاخ تر خون آمدی
- غزل شمارهٔ ۲۴۳۱ — این عشق گردان کو به کو بر سر نهاده طبله‌ای
- غزل شمارهٔ ۲۴۳۲ — ای رونق هر گلشنی وی روزن هر خانه‌ای
- غزل شمارهٔ ۲۴۳۷ — ای یوسفِ خوش‌نام هی! در ره میا بی‌همرهی
- غزل شمارهٔ ۲۴۳۶ — ای یار اگر نیکو کنی اقبال خود صدتو کنی
- غزل شمارهٔ ۲۴۲۹ — ای در طواف ماه تو ماه و سپهر مشتری
- غزل شمارهٔ ۲۴۳۳ — ای آنک اندر باغ جان آلاجقی برساختی
- غزل شمارهٔ ۲۴۳۴ — از دار ملک لم یزل ای شاه سلطان آمدی
- غزل شمارهٔ ۲۴۳۵ — من دوش دیدم سر دل اندر جمال دلبری
- غزل شمارهٔ ۲۴۴۶ — ای شهسوار خاص بک کز عالم جان تاختی
- غزل شمارهٔ ۲۴۴۲ — بانگی عجب از آسمان در می‌رسد هر ساعتی
- غزل شمارهٔ ۲۴۴۰ — ای آفتاب سرکشان با کهکشان آمیختی
- غزل شمارهٔ ۲۴۳۸ — دزدید جمله رخت ما لولی و لولی زاده‌ای
- غزل شمارهٔ ۲۴۴۱ — آخر مراعاتی بکن مر بی‌دلان را ساعتی
- غزل شمارهٔ ۲۴۴۴ — چون در‌شو‌ی در باغ دل مانند گل خوش‌بو شوی
- غزل شمارهٔ ۲۴۴۷ — یک ساعت ار دو قبلکی از عقل و جان برخاستی
- غزل شمارهٔ ۲۴۴۸ — ای داده جان را لطف تو خوشتر ز مستی حالتی
- غزل شمارهٔ ۲۴۴۹ — من پیش از این می‌خواستم گفتار خود را مشتری
- غزل شمارهٔ ۲۴۳۹ — دامن کشانم می‌کِشد در بتکده عَیّاره‌ای
- غزل شمارهٔ ۲۴۴۵ — از بامدادان ساغری پر کرد خوش خماره‌ای
- غزل شمارهٔ ۲۴۴۳ — ای تو ملول از کار من من تشنه‌تر هر ساعتی