مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۲۵۰۰ — چه افسردی در آن گوشه چرا تو هم نمی‌گردی
- غزل شمارهٔ ۲۵۰۳ — چو سرمست منی ای جان ز خیر و شر چه اندیشی
- غزل شمارهٔ ۲۵۰۱ — گرم سیم و درم بودی مرا مونس چه کم بودی
- غزل شمارهٔ ۲۵۰۲ — امیر دل همی‌گوید تو را گر تو دلی داری
- غزل شمارهٔ ۲۵۰۴ — اگر زهر است اگر شکر چه شیرین است بی‌خویشی
- غزل شمارهٔ ۲۵۰۵ — چو بی گه آمدی باری درآ مردانه ای ساقی
- غزل شمارهٔ ۲۵۰۶ — مبارک باشد آن رو را بدیدن بامدادانی
- غزل شمارهٔ ۲۵۰۹ — بر دیوانگان امروز آمد شاه پنهانی
- غزل شمارهٔ ۲۵۰۷ — بیامد عید ای ساقی عنایت را نمی‌دانی
- غزل شمارهٔ ۲۵۰۸ — مرا آن دلبر پنهان همی‌گوید به پنهانی
- غزل شمارهٔ ۲۴۹۹ — مسلمانان مسلمانان مرا ترکی است یغمایی
- غزل شمارهٔ ۲۴۹۸ — مرا سودای آن دلبر ز دانایی و قرایی
- غزل شمارهٔ ۲۵۱۲ — رها کن ماجرا ای جان فروکن سر ز بالایی
- غزل شمارهٔ ۲۵۱۳ — بیا ای عارف مطرب چه باشد گر ز خوش خویی
- غزل شمارهٔ ۲۵۱۰ — مرا پرسید آن سلطان به نرمی و سخن‌خایی
- غزل شمارهٔ ۲۵۱۷ — ز رنگ روی شمس الدین گرم خود بو و رنگستی
- غزل شمارهٔ ۲۵۱۴ — درآمد در میان شهر آدم زفت سیلابی
- غزل شمارهٔ ۲۵۱۵ — یکی گنجی پدید آمد در آن دکان زرکوبی
- غزل شمارهٔ ۲۵۱۶ — اگر الطاف شمس الدین بدیده برفتادستی
- غزل شمارهٔ ۲۵۲۰ — گر آبت بر جگر بودی دل تو پس چه کاره ستی
- غزل شمارهٔ ۲۵۲۱ — اگر یار مرا از من غم و سودا نبایستی
- غزل شمارهٔ ۲۵۱۱ — به باغ و چشمه حیوان چرا این چشم نگشایی
- غزل شمارهٔ ۲۵۱۸ — اگر امروز دلدارم کند چون دوش بدمستی
- غزل شمارهٔ ۲۵۱۹ — غلام پاسبانانم که یارم پاسبانستی