مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- رباعی شمارهٔ ۱۱۲ — یاری کن و یار باش ای یار مخسب
- رباعی شمارهٔ ۱۱۷ — آن آتش ساده که ترا خورد و بکاست
- رباعی شمارهٔ ۱۱۶ — آمد بر من چو در کفم زر پنداشت
- رباعی شمارهٔ ۱۱۸ — آن بت که جمال و زینت مجلس ماست
- رباعی شمارهٔ ۱۲۰ — آن تلخ سخنها که چنان دل شکن است
- رباعی شمارهٔ ۱۱۹ — آن پیش روی که جان او پیش صف است
- رباعی شمارهٔ ۱۱۴ — آری صنما بهانه خود کم بودت
- رباعی شمارهٔ ۱۱۳ — آب حیوان در آب و گل پیدا نیست
- رباعی شمارهٔ ۱۱۱ — یارب یارب به حق تسبیح رباب
- رباعی شمارهٔ ۱۱۵ — آسوده کسی که در کم و بیشی نیست
- رباعی شمارهٔ ۱۱۰ — هستم به وصال دوست دلشاد امشب
- رباعی شمارهٔ ۱۲۱ — آنجا که توئی همه غم و جنگ و جفاست
- رباعی شمارهٔ ۱۲۴ — آن چشم فراز از پی تاب شده است
- رباعی شمارهٔ ۱۲۸ — آن خواجه که بار او همه قند تر است
- رباعی شمارهٔ ۱۲۶ — آن چیست کز او سماعها را شرف است
- رباعی شمارهٔ ۱۳۰ — آن را که بود کار نه زین یارانست
- رباعی شمارهٔ ۱۲۷ — آن چیست که لذتست از او در صورت
- رباعی شمارهٔ ۱۲۹ — آن دم که مرا بگرد تو دورانست
- رباعی شمارهٔ ۱۳۳ — آن روح که بسته بود در نقش صفات
- رباعی شمارهٔ ۱۲۳ — آن جاه و جمالی که جهان‌افروز است
- رباعی شمارهٔ ۱۳۱ — آن را که خدای چون تو یاری داده است
- رباعی شمارهٔ ۱۲۲ — آن جان که از او دلبر ما شادانست
- رباعی شمارهٔ ۱۲۵ — آن چشم که خون گشت غم او را جفت است
- رباعی شمارهٔ ۱۳۲ — آن را که غمی باشد و بتواند گفت