مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- رباعی شمارهٔ ۵۹۱ — بی‌تو جانا قرار نتوانم کرد
- رباعی شمارهٔ ۵۹۰ — بی‌بحر صفا گوهر ما سنگ آمد
- رباعی شمارهٔ ۵۹۲ — بیت و غزل و شعر مرا آب ببرد
- رباعی شمارهٔ ۵۹۴ — پیران خرابات غمت بسیارند
- رباعی شمارهٔ ۵۹۷ — بی‌عشق نشاط و طرب افزون نشود
- رباعی شمارهٔ ۵۹۳ — بیدار شو ای دل که جهان می‌گذرد
- رباعی شمارهٔ ۵۹۶ — بی‌زارم از آن لعل که پیروزه بود
- رباعی شمارهٔ ۵۹۸ — بیمارم و غم در امتحانم دارد
- رباعی شمارهٔ ۶۰۱ — بی‌یاری تو دل بسوی یار نشد
- رباعی شمارهٔ ۵۹۹ — بی‌من به زبان من سخن می‌آید
- رباعی شمارهٔ ۵۹۵ — بی‌زارم از آن آب که آتش نشود
- رباعی شمارهٔ ۶۰۰ — پیوسته سرت سبز و لبت خندان باد
- رباعی شمارهٔ ۶۰۷ — تا رهبر تو طبع بدآموز بود
- رباعی شمارهٔ ۶۰۵ — تا در دل من عشق تو اندوخته شد
- رباعی شمارهٔ ۶۰۹ — تا گوهر جان در این طبایع افتاد
- رباعی شمارهٔ ۶۱۱ — نایی ببرید از نیستان استاد
- رباعی شمارهٔ ۶۱۳ — تنها بمرو که رهزنان بسیارند
- رباعی شمارهٔ ۶۱۰ — تا مدرسه و مناره ویران نشود
- رباعی شمارهٔ ۶۰۸ — تا سر نشود یقین که سرکش نشود
- رباعی شمارهٔ ۶۱۲ — بانگ مستی ز آسمان می‌آید
- رباعی شمارهٔ ۶۰۴ — تا تو بخودی ترا به خود ره ندهد
- رباعی شمارهٔ ۶۰۶ — تا در طلب مات همی کام بود
- رباعی شمارهٔ ۶۰۳ — تا بنده ز خود فانی مطلق نشود
- رباعی شمارهٔ ۶۰۲ — تا با غم عشق تو مرا کار افتاد