مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- رباعی شمارهٔ ۶۴۰ — چون زیر افکند در عراق آمیزد
- رباعی شمارهٔ ۶۴۴ — چون نیستی تو محض اقرار بود
- رباعی شمارهٔ ۶۴۶ — خاک توام و خدای حق میداند
- رباعی شمارهٔ ۶۴۸ — خوابم ز خیال روی تو پشت بداد
- رباعی شمارهٔ ۶۴۵ — حاشا که دل از عشق جهانرا نگرد
- رباعی شمارهٔ ۶۴۷ — خاموش مرا ز گفت, گفتار تو کرد
- رباعی شمارهٔ ۶۴۹ — خواهم گردی که از هوای تو رسد
- رباعی شمارهٔ ۶۳۸ — چون دیده برفت توتیای تو چه سود
- رباعی شمارهٔ ۶۳۹ — چون روز وصال یار ما نیست پدید
- رباعی شمارهٔ ۶۴۱ — چون شاهد پوشیده خرامان گردد
- رباعی شمارهٔ ۶۴۲ — چون صبح ولای حق دمیدن گیرد
- رباعی شمارهٔ ۶۴۳ — چون صورت تو در دل ما بازآید
- رباعی شمارهٔ ۶۵۵ — خون دل عاشقان چو جیحون گردد
- رباعی شمارهٔ ۶۵۱ — خورشید که باشد که بروی تو رسد
- رباعی شمارهٔ ۶۵۲ — خورشید که در خانه بقا می نکند
- رباعی شمارهٔ ۶۵۳ — خورشید مگر بسته به پیشت میرد
- رباعی شمارهٔ ۶۵۶ — دامان جلال تو ز دستم نشود
- رباعی شمارهٔ ۶۵۴ — خوش عادت خوش خو که محمد دارد
- رباعی شمارهٔ ۶۵۸ — در باغ آیید و سبز پوشان نگرید
- رباعی شمارهٔ ۶۵۷ — دانی صوفی بهر چه بسیار خورد
- رباعی شمارهٔ ۶۶۰ — در بندم از آن دو زلف بند اندر بند
- رباعی شمارهٔ ۶۵۹ — در باغ هزار شاهد مهرو بود
- رباعی شمارهٔ ۶۵۰ — خواهم که دلم با غم هم‌خو باشد
- رباعی شمارهٔ ۶۶۱ — در حضرت حق ستوده درویشانند