مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- رباعی شمارهٔ ۶۱۵ — تو هیچ نه‌ای و هیچ توبه ز وجود
- رباعی شمارهٔ ۶۱۶ — تیری ز کمانچهٔ ربابی بجهید
- رباعی شمارهٔ ۶۱۷ — جامی که بگیرم میش انوار بود
- رباعی شمارهٔ ۶۱۴ — تو جانی و هر زنده غم جان بکشد
- رباعی شمارهٔ ۶۱۹ — جان باز که وصل او به دستان ندهند
- رباعی شمارهٔ ۶۱۸ — جانا تبش عشق به غایت برسید
- رباعی شمارهٔ ۶۲۲ — جان روی به عالم همایون آورد
- رباعی شمارهٔ ۶۲۳ — جان کیست که او بدیده کار تو کند
- رباعی شمارهٔ ۶۲۰ — جان چو سمندرم نگاری دارد
- رباعی شمارهٔ ۶۲۴ — جان محرم درگاه همی باید برد
- رباعی شمارهٔ ۶۲۱ — جان را جستم ببحر مرجان آمد
- رباعی شمارهٔ ۶۲۵ — جانم ز هواهای تو یادی دارد
- رباعی شمارهٔ ۶۳۳ — جودت همه آن کند که دریا نکند
- رباعی شمارهٔ ۶۳۵ — چون بدنامی بروزگاری افتد
- رباعی شمارهٔ ۶۲۸ — جز دمدمهٔ عشق تو در گوش نماند
- رباعی شمارهٔ ۶۳۴ — جوزی که درونش مغز شیرین باشد
- رباعی شمارهٔ ۶۳۶ — چون خمر تو در ساغر ما در ریزند
- رباعی شمارهٔ ۶۲۹ — جز صحبت عاشقان و مستان مپسند
- رباعی شمارهٔ ۶۲۶ — جانیکه در او از تو خیالی باشد
- رباعی شمارهٔ ۶۲۷ — جائیکه در او چون نگاری باشد
- رباعی شمارهٔ ۶۳۷ — چون دیده بر آن عارض چون سیم افتاد
- رباعی شمارهٔ ۶۳۲ — چشمی که نظر بدان گل و لاله کند
- رباعی شمارهٔ ۶۳۰ — چشمت صنما هزار دلدار کشد
- رباعی شمارهٔ ۶۳۱ — چشم تو هزار سحر مطلق دارد