مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- رباعی شمارهٔ ۶۹۳ — دل جمله حکایت از بهار تو کند
- رباعی شمارهٔ ۶۸۸ — دردی داری که بحر را پر دارد
- رباعی شمارهٔ ۶۸۹ — دست تو به جود طعنه بر میغ زند
- رباعی شمارهٔ ۶۹۲ — دلتنگ مشو که دلگشائی آمد
- رباعی شمارهٔ ۶۹۴ — دل داد مرا که دلستان را بزدم
- رباعی شمارهٔ ۶۹۱ — دل با هوس تو زاد و بودی دارد
- رباعی شمارهٔ ۶۹۷ — دل دوش در این عشق حریف ما بود
- رباعی شمارهٔ ۶۹۵ — دلدار ابد گرد دلم میگردد
- رباعی شمارهٔ ۶۸۶ — در عشق توم وفا قرین می‌باید
- رباعی شمارهٔ ۶۸۷ — دریا نکند سیر مرا جو چه کند
- رباعی شمارهٔ ۶۹۶ — دل در پی دلدار بسی تاخت و نشد
- رباعی شمارهٔ ۶۹۰ — دشنام که از لب تو مهوش باشد
- رباعی شمارهٔ ۷۰۲ — دوش از قمر تو آسمان مینوشید
- رباعی شمارهٔ ۷۰۱ — دوش آن بت من همچو مه گردون بود
- رباعی شمارهٔ ۷۰۳ — دو کون خیال خانه‌ای بیش نبود
- رباعی شمارهٔ ۶۹۹ — دل‌ها به سماع بیقرار افتادند
- رباعی شمارهٔ ۷۰۵ — دی بنده بر آن قمر جانی شد
- رباعی شمارهٔ ۷۰۶ — دی چشم تو رای سحر مطلق میزد
- رباعی شمارهٔ ۷۰۸ — دی می‌رفتی بر تو نظر می‌کردند
- رباعی شمارهٔ ۷۰۷ — دیدم رخت از غم سر موئیم نماند
- رباعی شمارهٔ ۷۰۴ — دی باغ ز وی شکر سلامت میکرد
- رباعی شمارهٔ ۶۹۸ — دل را بدهم پند که عمدا نرود
- رباعی شمارهٔ ۷۰۹ — دیوانه میان خلق پیدا باشد
- رباعی شمارهٔ ۷۰۰ — دل هرچه در آشکار و پنهان گوید