مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- رباعی شمارهٔ ۷۸۲ — گر در طلبی ز چشمه در بر ناید
- رباعی شمارهٔ ۷۸۴ — گر صبر کنم جامعهٔ جان میسوزد
- رباعی شمارهٔ ۷۸۸ — گر مرده شود تن بر خود جاش کنند
- رباعی شمارهٔ ۷۸۷ — گر ما نه همه تنور سوزان باشد
- رباعی شمارهٔ ۷۹۱ — کس از خم چوگان تو گوئی نبرد
- رباعی شمارهٔ ۷۸۵ — گر صبر کنم دل از غمت تنگ آید
- رباعی شمارهٔ ۷۸۹ — گر نگریزی ز ما بنازی چه شود
- رباعی شمارهٔ ۷۸۶ — اگر عاشق را فنا و مردن باشد
- رباعی شمارهٔ ۷۹۰ — گر هر دو جهان ز خار غم پر باشد
- رباعی شمارهٔ ۷۹۲ — کس واقف آن حضرت شاهانه نشد
- رباعی شمارهٔ ۷۹۳ — کشتی چو به دریای روان می‌گذرد
- رباعی شمارهٔ ۷۸۳ — گر دریا را همه نهنگان گیرند
- رباعی شمارهٔ ۷۹۵ — گفتم جانی به ترک جان نتوان کرد
- رباعی شمارهٔ ۸۰۰ — گوید چونی خوشی و در خنده شود
- رباعی شمارهٔ ۷۹۷ — گفتم که ز خردی دل من نیست پدید
- رباعی شمارهٔ ۷۹۶ — گفتم که به من رسید دردت بمزید
- رباعی شمارهٔ ۷۹۸ — گفتی که بگو زبان چه محرم باشد
- رباعی شمارهٔ ۷۹۹ — کو پای که او باغ و چمن را شاید
- رباعی شمارهٔ ۸۰۳ — کی غم خورد آنکه با تو خرم باشد
- رباعی شمارهٔ ۸۰۵ — کی گفت که آن زندهٔ جاوید بمرد
- رباعی شمارهٔ ۷۹۴ — گفتم بیتی نگار از من رنجید
- رباعی شمارهٔ ۸۰۲ — کی باشد کین نبش بنوش تو رسد
- رباعی شمارهٔ ۸۰۴ — کی غم خورد آنکه شاد مطلق باشد
- رباعی شمارهٔ ۸۰۱ — گویند که فردوس برین خواهد بود