مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- رباعی شمارهٔ ۹۵۳ — دل بر سر تو بدل نجوید هرگز
- رباعی شمارهٔ ۹۵۶ — صد بار بگفتمت ز مستان مگریز
- رباعی شمارهٔ ۹۵۵ — شب گشت و خبر نیست مرا از شب و روز
- رباعی شمارهٔ ۹۵۸ — گر بکشندم نگردم از عشق توباز
- رباعی شمارهٔ ۹۵۴ — زین سنگدلان نشد دلی نرم هنوز
- رباعی شمارهٔ ۹۶۱ — ماییم و توی و خانه خالی برخیز
- رباعی شمارهٔ ۹۶۰ — گر گوهر طاعتی نسفتم هرگز
- رباعی شمارهٔ ۹۵۹ — گر در ره عشق او نباشی سرباز
- رباعی شمارهٔ ۹۵۲ — دل آمد و گفت هست سوداش دراز
- رباعی شمارهٔ ۹۵۷ — صد بار بگفت یار هرجا مگریز
- رباعی شمارهٔ ۹۵۱ — در سر هوس عشق تو دارم همه روز
- رباعی شمارهٔ ۹۵۰ — درد تو علاج کس پذیرد هرگز
- رباعی شمارهٔ ۹۷۱ — هین وقت صبوحست میان شب و روز
- رباعی شمارهٔ ۹۶۹ — میگوید مرمرا نگار دلسوز
- رباعی شمارهٔ ۹۷۲ — یاری خواهی ز یار با یار بساز
- رباعی شمارهٔ ۹۷۰ — نی چارهٔ آنکه با تو باشم همراز
- رباعی شمارهٔ ۹۷۳ — یک شب چو ستاره گر نخسبی تا روز
- رباعی شمارهٔ ۹۶۲ — مائیم و دمی کوته و سودای دراز
- رباعی شمارهٔ ۹۶۳ — مائیم و هوای یار مه رو شب و روز
- رباعی شمارهٔ ۹۶۴ — مردانه بیا که نیست کار تو مجاز
- رباعی شمارهٔ ۹۶۵ — معشوقهٔ ما کران نگیرد هرگز
- رباعی شمارهٔ ۹۶۸ — من همتیم کجا بود چون من باز
- رباعی شمارهٔ ۹۶۷ — من سیر نگشته‌ام ز تو یار هنوز
- رباعی شمارهٔ ۹۶۶ — من بودم و دوش آن بت بنده نواز