مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۲۶ — هر لحظه وحی آسمان آید به سر جان‌ها
- غزل شمارهٔ ۳۰ — ای فصل باباران ما برریز بر یاران ما
- غزل شمارهٔ ۲۹ — ای از ورای پرده‌ها تاب تو تابستان ما
- غزل شمارهٔ ۳۲ — دیدم سحر آن شاه را بر شاهراه هل اتی
- غزل شمارهٔ ۲۸ — ای شاه جسم و جان ما خندان‌کن دندان ما
- غزل شمارهٔ ۳۱ — بادا مبارک در جهان سور و عروسی‌های ما
- غزل شمارهٔ ۳۶ — خواجه بیا خواجه بیا خواجه دگر بار بیا
- غزل شمارهٔ ۳۳ — مِی دِه گزافه ساقیا، تا کم شود خوف و رجا
- غزل شمارهٔ ۳۴ — ای عاشقان ای عاشقان آمد گه وصل و لقا
- غزل شمارهٔ ۳۵ — ای یار ما، دل‌دار ما، ای عالم اسرار ما
- غزل شمارهٔ ۳۷ — یار مرا، غار مرا، عشق جگرخوار مرا
- غزل شمارهٔ ۲۷ — آن خواجه را در کوی ما در گل فرورفته‌ست پا
- غزل شمارهٔ ۴۰ — طوق جنون سلسله شد باز مکن سلسله را
- غزل شمارهٔ ۴۲ — کار تو داری صنما قدر تو باری صنما
- غزل شمارهٔ ۴۳ — کاهل و ناداشت بدم کام درآورد مرا
- غزل شمارهٔ ۴۱ — شمع جهان دوش نَبُد نور تو در حلقه ما
- غزل شمارهٔ ۴۸ — ماهِ درست را ببین کاو بشکست خواب ما
- غزل شمارهٔ ۴۷ — ای که تو ماه آسمان ماه کجا و تو کجا
- غزل شمارهٔ ۴۹ — با تو حیات و زندگی بی‌تو فنا و مردنا
- غزل شمارهٔ ۳۸ — رستم از این نفْس و هوا زنده بلا مرده بلا
- غزل شمارهٔ ۳۹ — آه که آن صدر سرا می‌ندهد بار مرا
- غزل شمارهٔ ۴۵ — با لب او چه خوش بود گفت و شنید و ماجرا
- غزل شمارهٔ ۴۴ — در دو جهان لطیف و خوش، همچو امیر ما کجا
- غزل شمارهٔ ۴۶ — دی بنواخت یار من بنده غم رسیده را