مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۷۴ — گر زان که نه‌ای طالب جوینده شوی با ما
- غزل شمارهٔ ۷۷ — آب حیوان باید مر روح فزایی را
- غزل شمارهٔ ۷۶ — آخر بشنید آن مه آه سحر ما را
- غزل شمارهٔ ۷۹ — ای خواجه نمی‌بینی این روز قیامت را
- غزل شمارهٔ ۷۸ — ساقی ز شراب حق پر دار شرابی را
- غزل شمارهٔ ۷۵ — ای خواجه نمی‌بینی این روز قیامت را ؟
- غزل شمارهٔ ۸۳ — ای یار قمرسیما ای مطرب شکرخا
- غزل شمارهٔ ۸۰ — امروز گزافی ده آن باده نابی را
- غزل شمارهٔ ۸۴ — چون گل همه تن خندم نه از راه دهان تنها
- غزل شمارهٔ ۸۱ — ای ساقی جان پر کن آن ساغر پیشین را
- غزل شمارهٔ ۸۵ — از بهر خدا بنگر در رویِ چو زر جانا
- غزل شمارهٔ ۸۲ — معشوقه به سامان شد تا باد چنین بادا
- غزل شمارهٔ ۹۰ — ای شاد که ما هستیم اندر غم تو جانا
- غزل شمارهٔ ۸۸ — شاد آمدی ای مه‌رو ای شادیِ جان شاد آ
- غزل شمارهٔ ۹۱ — در آب فکن ساقی بط زاده آبی را
- غزل شمارهٔ ۸۹ — یک پند ز من بشنو خواهی نشوی رسوا
- غزل شمارهٔ ۸۷ — جانا سر تو یارا مگذار چنین ما را
- غزل شمارهٔ ۹۳ — میندیش میندیش که اندیشه گری‌ها
- غزل شمارهٔ ۹۷ — رفتم به سوی مصر و خریدم شکری را
- غزل شمارهٔ ۸۶ — ای گشته ز تو خندان بستان و گل رعنا
- غزل شمارهٔ ۹۶ — لب را تو به هر بوسه و هر لوت میالا
- غزل شمارهٔ ۹۴ — زهی عشق زهی عشق که ما راست خدایا
- غزل شمارهٔ ۹۵ — زهی عشق زهی عشق که ما راست خدایا
- غزل شمارهٔ ۹۲ — زهی باغ زهی باغ که بشکفت ز بالا