مولانا
زندگینامهٔ مولانا
مولانا جلالالدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهانالدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او میتوان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۱۵۹۲ — نی تو گفتی از جفای آن جفاگر نشکنم
- غزل شمارهٔ ۱۵۹۱ — وقت آن آمد که من سوگندها را بشکنم
- غزل شمارهٔ ۱۵۸۹ — چشم بگشا جان نگر کش سوی جانان می برم
- غزل شمارهٔ ۱۵۸۷ — عشوه دادستی که من در بیوفایی نیستم
- غزل شمارهٔ ۱۵۹۰ — چون ز صورت برتر آمد آفتاب و اخترم
- غزل شمارهٔ ۱۵۹۵ — سر قدم کردیم و آخر سوی جیحون تاختیم
- غزل شمارهٔ ۱۵۸۸ — من سر خم را ببستم باز شد پهلوی خم
- غزل شمارهٔ ۱۵۹۴ — ایها العشاق آتش گشته چون استارهایم
- غزل شمارهٔ ۱۵۹۳ — روی نیکت بد کند من نیک را بر بد نهم
- غزل شمارهٔ ۱۵۹۶ — چون همه یاران ما رفتند و تنها ماندیم
- غزل شمارهٔ ۱۵۸۶ — خویش را چون خار دیدم سوی گل بگریختم
- غزل شمارهٔ ۱۵۹۷ — این چه کژطبعی بود که صد هزاران غم خوریم
- غزل شمارهٔ ۱۵۹۹ — چون بدیدم صبح رویت در زمان برخیستم
- غزل شمارهٔ ۱۵۹۸ — ای خوشا روزا که ما معشوق را مهمان کنیم
- غزل شمارهٔ ۱۶۰۱ — بار دیگر از دل و از عقل و جان برخاستیم
- غزل شمارهٔ ۱۶۰۰ — از شهنشه شمس دین من ساغری را یافتم
- غزل شمارهٔ ۱۶۰۳ — چونک در باغت به زیر سایه طوبیستم
- غزل شمارهٔ ۱۶۰۴ — بده آن باده دوشین که من از نوش تو مستم
- غزل شمارهٔ ۱۶۰۶ — هله دوشت یله کردم شب دوشت یله کردم
- غزل شمارهٔ ۱۶۰۵ — بزن آن پرده نوشین که من از نوش تو مستم
- غزل شمارهٔ ۱۶۰۹ — چو یکی ساغر مردی ز خم یار برآرم
- غزل شمارهٔ ۱۶۰۷ — ز فلک قوت بگیرم دهن از لوت ببندم
- غزل شمارهٔ ۱۶۰۸ — چه کسام من؟ چه کسام من؟ که بسی وسوسهمندم
- غزل شمارهٔ ۱۶۰۲ — می بسازد جان و دل را بس عجایب کان صیام