طبیب اصفهانی
درگذشته ۱۱۷۱ هجری قمری، اصفهان
زندگی‌نامهٔ طبیب اصفهانی
عبدالباقی طبیب اصفهانی (درگذشته ۱۱۶۸ یا ۱۱۷۱ هجری قمری) از شعرای سبک بازگشت ایران، حکیم‌باشی نادر شاه افشار، کلانتر اصفهان، فرزند میرزا محمد رحیم طبیب اصفهانی حکیم‌باشی شاه سلطان حسین صفوی و از اعضای خاندان حکیم سلمان بود. طبیب اصفهانی از سادات موسوی اصفهان بود. نیاکانش در روزگار شاه عباس اول صفوی از جهرم به اصفهان کوچیدند و در آن شهر مسکن گزیدند. پدرش میرزا محمد رحیم طبیب اصفهانی حکیم‌باشی شاه سلطان حسین صفوی بود و خود او نیز طبیب و ندیم نادرشاه افشار. بعد از نادرشاه، کلانتر اصفهان شد و پس از چندی این کار را به برادرش میرزا عبدالوهاب واگذاشت و خود با شاعران و ادیبان اصفهان، هاتف، عاشق، آذر، مشتاق و صهبا معاشرت کرد.
آثار طبیب اصفهانی
شعرهای طبیب اصفهانی
- شمارهٔ ۲ — افگار توام تاب و توانی بفرست
- شمارهٔ ۳ — بازم به کمین غمزه پنهانی هست
- شمارهٔ ۵ — گر فلک سازد جدا زان گوهر یکتا مرا
- شمارهٔ ۶ — روزی که فلک از تو بریده است مرا
- شمارهٔ ۴ — ای آنکه همیشه جور کارت باشد
- شمارهٔ ۸ — دنبال من آن به که تکاپو نکنید
- شمارهٔ ۷ — در بزم تو هر کس که می ناب خورد
- شمارهٔ ۱ — این دیده به راه انتظاریست مرا
- شمارهٔ ۱۵ — هر کس به من سوخته خرمن سازد
- شمارهٔ ۱۱ — تا از تو زجور فلک افتادم دور
- شمارهٔ ۱۳ — رفتی تو رفت زندگانی افسوس
- شمارهٔ ۱۴ — گفتی که کیم؟ گوشه نشینی که مپرس
- شمارهٔ ۱۶ — عمریست که از دلم جنون می جوشد
- شمارهٔ ۹ — هرگز دل من به عیش فیروز مباد
- شمارهٔ ۱۲ — رسم و ره آن یار ستمکار نگر
- شمارهٔ ۱۰ — هرجا که سگیست آستانی دارد
- شمارهٔ ۱۸ — خواهم که سرود عشق بنیاد کنم
- شمارهٔ ۱۹ — دردا که بت ستیزه کاری دارم
- شمارهٔ ۲۳ — گویند به من که بیقراری نکنم
- شمارهٔ ۲۱ — کی پیش کسی حکایتی از تو کنم
- شمارهٔ ۲۴ — نه ذوق من از وصل نگاری دارم
- شمارهٔ ۲۰ — عمریست که تیره روزگارم چکنم
- شمارهٔ ۲۲ — گر بی تو به بزم عیش ساغر زده ام
- شمارهٔ ۱۷ — ای آن که چو بگذری تو بر یاد دلم