طبیب اصفهانی
درگذشته ۱۱۷۱ هجری قمری، اصفهان
زندگی‌نامهٔ طبیب اصفهانی
عبدالباقی طبیب اصفهانی (درگذشته ۱۱۶۸ یا ۱۱۷۱ هجری قمری) از شعرای سبک بازگشت ایران، حکیم‌باشی نادر شاه افشار، کلانتر اصفهان، فرزند میرزا محمد رحیم طبیب اصفهانی حکیم‌باشی شاه سلطان حسین صفوی و از اعضای خاندان حکیم سلمان بود. طبیب اصفهانی از سادات موسوی اصفهان بود. نیاکانش در روزگار شاه عباس اول صفوی از جهرم به اصفهان کوچیدند و در آن شهر مسکن گزیدند. پدرش میرزا محمد رحیم طبیب اصفهانی حکیم‌باشی شاه سلطان حسین صفوی بود و خود او نیز طبیب و ندیم نادرشاه افشار. بعد از نادرشاه، کلانتر اصفهان شد و پس از چندی این کار را به برادرش میرزا عبدالوهاب واگذاشت و خود با شاعران و ادیبان اصفهان، هاتف، عاشق، آذر، مشتاق و صهبا معاشرت کرد.
آثار طبیب اصفهانی
شعرهای طبیب اصفهانی
- شمارهٔ ۱۲۵ — به این خوشم که ز دردت به دیده خواب ندارم
- شمارهٔ ۱۲۳ — نیست مهر تو متاعی که به جان بفروشم
- شمارهٔ ۱۲۴ — خاک درت به مژگان خوش آنکه رُفته باشم
- شمارهٔ ۱۲۷ — غافل مشو از حال من بی‌سروسامان
- شمارهٔ ۱۲۲ — حکایت‌ها که بعد از من تو خواهی گفت با خاکم
- شمارهٔ ۱۲۶ — بس که دیدم سست‌عهدی از تو دل برداشتم
- شمارهٔ ۱۲۱ — نمودی گاه زلف عنبرین گه خال مشکینم
- شمارهٔ ۱۲۸ — نهانی رازهای دوستداران
- شمارهٔ ۱۳۱ — دل می برد دل ای هوشمندان
- شمارهٔ ۱۲۹ — نگارینا دل پر درد من بین
- شمارهٔ ۱۳۲ — زبیدادت ننالد چون دل من؟
- شمارهٔ ۱۳۴ — خفتن نتوان درین گلستان
- شمارهٔ ۱۳۳ — از سر کوی تو دردا که من دلنگران
- شمارهٔ ۱۳۵ — چه خوشست از تو گاهی مژه نیم باز کردن
- شمارهٔ ۱۳۶ — جانا در انتظار تو شد روزگار من
- شمارهٔ ۱۳۰ — هر کرا یاری برای خویشتن
- شمارهٔ ۱۳۸ — از بَرَت کی من به این الفت جدا خواهم شدن
- شمارهٔ ۱۳۹ — بر من نیندازد نظر، بی اعتباری را ببین
- شمارهٔ ۱۴۰ — شب چو بمیرم بسر کوی تو
- شمارهٔ ۱۴۱ — دارم به چمن چه کار، بی تو
- شمارهٔ ۱۴۲ — یاد آر ای که فارغ، در محملی نشسته
- شمارهٔ ۱۳۷ — اگر از حال ما پرسی بپرس از طرّهٔ جانان
- شمارهٔ ۱۴۴ — آرد شبیخون چون هجرت ای ماه
- شمارهٔ ۱۴۳ — از نفس گرم من عالمی افروخته