ابیات پراکنده — دیوان اشعار فرخی سیستانی
فهرست شعرها
- شمارهٔ ۲ — راست گفتی عتاب او بر من
- شمارهٔ ۳ — ماه منیر صورت ماه درفش تست
- شمارهٔ ۴ — زو دوسترم هیچ کسی نیست و گر هست
- شمارهٔ ۵ — میان خواجه و توو میان خواجه و من
- شمارهٔ ۶ — صحرای سنگ روی و که سنگلاخ را
- شمارهٔ ۱ — گهی سماع زنی گاه بر بط و گه چنگ
- شمارهٔ ۹ — در ایوانی که تو خواهی ترا باغ ارم سازد
- شمارهٔ ۸ — چون درو عصیان و خذلان تو ای شه راه یافت
- شمارهٔ ۱۴ — نیکو مثلی زده ست شاها دستور
- شمارهٔ ۱۰ — بهره تو آفرین می شد زسعد مشتری
- شمارهٔ ۷ — دل برد و مرا نیز به مردم نشمرد
- شمارهٔ ۱۱ — تا نبود چون همای فرخ کرگس
- شمارهٔ ۱۲ — با هنر او همه هنرها یافه
- شمارهٔ ۱۳ — از حسن رای تست که گیتی سرای تست
- شمارهٔ ۱۶ — بخت شما و عز شما هر دو بر فزون
- شمارهٔ ۱۹ — هوازی مرا گوید آن شکرین لب
- شمارهٔ ۱۷ — اندر میزد حاتم طایی تویی به جود
- شمارهٔ ۱۸ — بهانه جوید بر حال خویش و همت خویش
- شمارهٔ ۲۲ — میدانت حربگاهست خون عدوت آب
- شمارهٔ ۲۱ — ای کرده مرا خنده خریش همه کس
- شمارهٔ ۲۰ — من چون چنان بدیدم جستم زجای خواب
- شمارهٔ ۱۵ — آشکوخد بر زمین هموار بر
- شمارهٔ ۲۵ — کاروانی بی سرا کم داد جمله بارکش
- شمارهٔ ۲۷ — کوس تو کرده ست بر هر دامن کوهی غریو
- شمارهٔ ۲۶ — ز سر ببرّد شاخ و ز تن بدرّد پوست
- شمارهٔ ۲۸ — خیز تا گل چنیم و لاله چنیم
- شمارهٔ ۲۹ — بر شاد گونه تکیه زده شاد و شاد کام
- شمارهٔ ۳۰ — به مهمان هوازی شاد گردم
- شمارهٔ ۲۳ — بدانسان که هستی چنان می نمای
- شمارهٔ ۲۴ — مرا گریستن اندر غم تو آیین گشت
- شمارهٔ ۳۴ — یکی شادمانی بد اندر جهان
- شمارهٔ ۳۵ — پیاده سپه آرای او دویست هزار
- شمارهٔ ۳۳ — من پیرم و فالج شده ام اینک بنگر
- شمارهٔ ۳۷ — تا زر نباشد به قدر سرمه
- شمارهٔ ۳۶ — از ره صورت باشد چون او
- شمارهٔ ۳۱ — روز رزم از بیم او در دست و در پای عدو
- شمارهٔ ۳۸ — تا مورد سبز باشد چون زمرد
- شمارهٔ ۳۲ — بفروز و بسوز پیش خویش امشب
- شمارهٔ ۴۵ — نامه مانی با نامه تو ژاژست
- شمارهٔ ۴۴ — تا سرخ بود چون رخ معشوقان نارنج
- شمارهٔ ۳۹ — تا خوید نباشد به رنگ لاله
- شمارهٔ ۴۶ — هر چون نگرم قصه من با کرم تو
- شمارهٔ ۴۱ — در تنور ویل بادا دشمنت
- شمارهٔ ۴۰ — لیک نزدیک او چنان باشد
- شمارهٔ ۴۲ — ایا خورشید سالاران گیتی
- شمارهٔ ۴۳ — ای دیده ها چو دیده غوک آمده برون
- شمارهٔ ۴۸ — ناب است هر آن چیز که آلوده نباشد
- شمارهٔ ۴۷ — پسر آن ملکی تو که به مردی بگشاد