قاآنی
زندگی‌نامهٔ قاآنی
میرزا حبیب الله شیرازی متخلص به قاآنی فرزند محمدعلی گلشن از شعرای نامدار عهد قاجار است. وی در سال ۱۲۲۳ هجری قمری در شیراز متولد شد، تحصیلات مقدماتی را در همان شیراز گذراند. او در اوان جوانی عازم مشهد شد تا در آنجا به ادامهٔ تحصیل بپردازد. در سفر به تهران شعری در مدح فتحعلی شاه سرود و از وی لقب مجتهد الشعرا گرفت. قاآنی در ادبیات عرب و فارسی مهارت کافی یافت و به حکمت نیز علاقهٔ سرشاری داشت. او با زبانهای فرانسه و انگلیسی نیز تا حد زیادی آشنایی داشت. همچنین در ریاضیات، کلام و منطق نیز استادی مسلم به شمار می‌رفت. دیوان اشعار وی بالغ بر بیست هزار بیت است. او کتابی به نام پریشان به سبک گلستان در نثر نگاشت. قاآنی در سال ۱۲۷۰ هجری قمری در تهران وفات یافت و درحرم حضرت عبدالعظیم مدفون شد.
آثار قاآنی
شعرهای قاآنی
- شمارهٔ ۸۴ — وقتی ار رحم آورد جلاد بر بیچاره‌ای
- شمارهٔ ۸۸ — آنکه را شمع هدی نیست به دست
- شمارهٔ ۸۹ — مسلمست که گنجشک نیست چون شهباز
- شمارهٔ ۸۶ — ای برادر گرت خطایی رفت
- شمارهٔ ۹۰ — ای ستمگر ستم مکن چندان
- شمارهٔ ۸۷ — من همان رند و مست و بیباکم
- شمارهٔ ۹۱ — ز فیض رحمت حق دمبدم فزون گردد
- شمارهٔ ۸۵ — ای وزیری که صدر قدر ترا
- شمارهٔ ۹۵ — جهان ز حوصلهٔ آرزو فراخ‌ترست
- شمارهٔ ۹۲ — مردی که حریص آمد هرگز نشود قانع
- شمارهٔ ۹۸ — هرچه بر من زمانه گیرد تنگ
- شمارهٔ ۹۳ — چون زبانت نیست با دل آشنا
- شمارهٔ ۹۹ — توان گریخت به جایی ز دشمنان لیکن
- شمارهٔ ۹۴ — چنان بیغوله دشتی آدمی‌کش
- شمارهٔ ۹۶ — شنیدستم که بوتیمار مرغیست
- شمارهٔ ۹۷ — ای داور زمانه که از وصف رای تو
- شمارهٔ ۱۰۲ — کم‌خور ای نادان و بر این گفته کم‌جو اعتراض
- شمارهٔ ۱۰۱ — درویش قناعت‌گر و سلطان توانگر
- شمارهٔ ۱۰۵ — قاآنیا ز گفتهٔ بیهوده لب ببند
- شمارهٔ ۱۰۳ — هزار سال که ضحاک پادشاهی کرد
- شمارهٔ ۱۰۴ — دوستی گفت عیب من با غیر
- شمارهٔ ۱۰۷ — گل عزیزست هرکجا روید
- شمارهٔ ۱۰۰ — ای که جویی جمال شاهد جان
- شمارهٔ ۱۰۶ — پیرکی لال سحرگاه به طفلی الکن