جامی
زاده ۸۱۷ – درگذشته ۸۹۸ هجری قمری، خرجرد جام
زندگی‌نامهٔ جامی
نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.
آثار جامی
شعرهای جامی
- شمارهٔ ۳۳ — هرچند بود آیینه احوال دگر ضد
- شمارهٔ ۳۴ — ایا دقیقه شناسی که سر هر مشکل
- شمارهٔ ۳۶ — ای زده دم ز سبکروحی خویش
- شمارهٔ ۳۷ — جامی به مقتضای زمان چون برآمدند
- شمارهٔ ۳۸ — موصل تحفه های شاه کسیست
- شمارهٔ ۳۵ — کرد تهمت حاسدی کز شهر یاران کهن
- شمارهٔ ۱ — معشوق ازل که هر که دل بست بدو
- شمارهٔ ۲ — ای عشق که با هزار چون بی چونی
- شمارهٔ ۵ — نی دفع عطش ز تشنگان آب کند
- شمارهٔ ۳ — یارب برهان ز قید اسباب مرا
- شمارهٔ ۴ — سرچشمه محنت و طرب هر دو تویی
- شمارهٔ ۶ — گر بوی تو از باد سحر یافتمی
- شمارهٔ ۷ — خواهیم به بستر هلاک افتادن
- شمارهٔ ۹ — ای مه ز فروغ رایت افروخته چهر
- شمارهٔ ۸ — دنیا که گرفت در دل و جان جایت
- شمارهٔ ۱۰ — زان گونه کز ابر آمدی برف به بار
- شمارهٔ ۱۷ — در حیز دهر برفی افتاد شگرف
- شمارهٔ ۱۲ — بی سود یقین دم زیانی می زن
- شمارهٔ ۱۱ — ای خوار و عزیز ری همه خاک رهت
- شمارهٔ ۱۳ — خواجه که ندیده چشم کس خوانش را
- شمارهٔ ۱۴ — ای خاک رهت سرمه روشن بصران
- شمارهٔ ۱۵ — ای دیده حقیقت جهان گذران
- شمارهٔ ۱۶ — در خلوت تنگ تافت آن شیخ کرخ
- شمارهٔ ۱۸ — آن گل که اجل به سینه چاک افکندش