جامی
زاده ۸۱۷ – درگذشته ۸۹۸ هجری قمری، خرجرد جام
زندگی‌نامهٔ جامی
نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.
آثار جامی
شعرهای جامی
- شمارهٔ ۱۹ — دوران فلک نیست به ما راست هنوز
- شمارهٔ ۲۰ — از تیغ خسان اگرچه بیداد رسد
- شمارهٔ ۲۱ — ای کرده به بر قبای فیروزه چو گل
- شمارهٔ ۲۳ — این کنج فراغت است و خلوتگه راز
- شمارهٔ ۲۵ — تا بر سر خود پات نبینم نروم
- شمارهٔ ۲۴ — این نقش بدیع حیرت افزاینده
- شمارهٔ ۲۶ — رفتی سوی گشت و نامدی چونست این
- شمارهٔ ۲۲ — این خانه نه منزل نشاط است و طرب
- شمارهٔ ۲۹ — ای در صف مردانگی از سست رگان
- شمارهٔ ۳۳ — جامی روزی فلک به دادت برسد
- شمارهٔ ۳۲ — بر حرف هنر خطی ز عیب اندرکش
- شمارهٔ ۳۱ — ای اشک که امشبم به رو افتادی
- شمارهٔ ۳۰ — عمری گفتم غذا ز کافور کنم
- شمارهٔ ۳۴ — جامی کمی زمانه از بیشی به
- شمارهٔ ۲۷ — این شکل مدور که نه پایی نه سری
- شمارهٔ ۲۸ — گردون که پی پاس ز سهم خطرت
- شمارهٔ ۳۶ — احمد که اجل به قتل او تیغ کشید
- شمارهٔ ۳۷ — دارم دلی از خون جگر مالامال
- شمارهٔ ۳۹ — کی بنده ز لطف شاه خود بگریزد
- شمارهٔ ۴۰ — در راه طلب طالب و مطلوب نماند
- شمارهٔ ۳۸ — ای رشک شکر لب تو از لطف سخن
- شمارهٔ ۴۱ — عمری دل من ز شوق یعقوب تپید
- شمارهٔ ۴۲ — آب سخنم روان که می خواهم نیست
- شمارهٔ ۳۵ — راه طلبم ز پای و پی خالی چند