جامی
زاده ۸۱۷ – درگذشته ۸۹۸ هجری قمری، خرجرد جام
زندگی‌نامهٔ جامی
نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.
آثار جامی
شعرهای جامی
- شمارهٔ ۹ - وایضا له — ای ماه نوت تراشه سم
- شمارهٔ ۸ - قصیدة اخری — وه این چه بارگیست که بهر تجملش
- شمارهٔ ۵ - قصیده اخری — این نه قصر است همانا که بهشت دگر است
- شمارهٔ ۲ - مناجات — اَیا کاشف الاسرار و یا فائض الانوار
- شمارهٔ ۳ - فی نعت النبی صلی الله علیه و سلم — نگار من شتر انگیخت رو به حجره من
- شمارهٔ ۴ - القصائد — سحر چو بر دل من تافت نور صبح نشور
- شمارهٔ ۶ - در جواب انوری واقع شده است — هرکه را در دهان زبان باشد
- شمارهٔ ۷ - در جواب نامه سلطان روم — چو از تنوع اوضاع گنبد دایر
- شمارهٔ ۱۷ - تاریخ دیگر — به هشتصد و نود و پنج در شب شنبه
- شمارهٔ ۱۱ - یک قصیده — آن که بودی آفتاب آسا جهان پر نور ازو
- شمارهٔ ۱۰ - مرثیه خواجه عبیدالله قدس الله تعالی روحه — موج زن می بینم از هر دیده طوفان غمی
- شمارهٔ ۱۲ - یک قصیده — کو در ادراک حقایق نکته دانیهای او
- شمارهٔ ۱۵ - یک قصیده — ماتم او رخنه در سور سمرقند اوفکند
- شمارهٔ ۱۳ - یک قصیده — نیست باران این که می بارد ز ابر نوبهار
- شمارهٔ ۱۴ - یک قصیده — شد بساط خرمی طی در جهان زین واقعه
- شمارهٔ ۱۶ - فی تاریخ وفاتة قدس سره — به بوستان ولایت کهن درخت بلند
- شمارهٔ ۱ — درین نشیمن ادبار جامیا کاری
- شمارهٔ ۳ — هرکسی گفتیم که پیر شوی
- شمارهٔ ۲ — در فنون شاعری جامی ز حد بردی سخن
- شمارهٔ ۴ — ز بس کز آشنایان زخم خوردم
- شمارهٔ ۶ — ابلهی را چو بخت برگردد
- شمارهٔ ۸ — عالم از مردم پر است اما نباشد در میان
- شمارهٔ ۵ — چو راند از در خود قهر حق لئیمی را
- شمارهٔ ۷ — دنیا جیفه است و اهل دنیا