جامی

زندگی‌نامهٔ جامی

نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.

آثار جامی

• جامی
  • دیوان اشعار
  • هفت اورنگ
  • بهارستان
  • رسالهٔ اربعین

شعرهای جامی

• شمارهٔ ۲۷۶ — یار زلف دوتا به هم بسته
• شمارهٔ ۲۷۴ — تو پریرویی و عالم ز تو پر دیوانه
• شمارهٔ ۲۷۸ — دلا بین ز توبه به کارم گره
• شمارهٔ ۲۷۵ — ای ز چشمم اشک خونین ریخته
• شمارهٔ ۲۷۹ — ای سر کوی تو اقلیم بلا
• شمارهٔ ۲۷۷ — گر هر حرام بودی چون باده مست کاره
• شمارهٔ ۲۸۰ — از صومعه آن به که به میخانه بری پی
• شمارهٔ ۲۸۱ — ای آن که گرد مه ز خط مشکین هلالی بسته‌ای
• شمارهٔ ۲۸۳ — چه عجب بود ز تو ای پسر که به حال ما نظری کنی
• شمارهٔ ۲۸۵ — یار شد شهرگرد و هر جایی
• شمارهٔ ۲۸۷ — ای که افسانه این دیدهٔ تر می‌پرسی
• شمارهٔ ۲۸۴ — با این همه کین با من بیدل که تو داری
• شمارهٔ ۲۸۲ — گل زد به باغ صبحدم اورنگ خسروی
• شمارهٔ ۲۸۶ — به شب فروخته رو خانهٔ که می‌پرسی
• شمارهٔ ۲۸۸ — به سوی خویش مرا رخصت گذر ندهی
• شمارهٔ ۲۸۹ — شنیده ام که ز من یاد می کنی گاهی
• شمارهٔ ۲۹۳ — هرگز ای شوخ سوی خسته دلی دیدی نی
• شمارهٔ ۲۹۲ — ای شهره در زمانه به شیرین شمایلی
• شمارهٔ ۲۹۴ — منم به کنج خرابات عشق شیفته حالی
• شمارهٔ ۲۹۵ — نگارا بر گرفتاران ببخشای
• شمارهٔ ۲۹۰ — می زند راه دلم شکل سهی بالایی
• شمارهٔ ۲۹۶ — هر روز که در میدان چوگان زدن آغازی
• شمارهٔ ۲۹۱ — داغ جفا که برکسان زآتش کین خود نهی
• شمارهٔ ۱ - فی توحیده سبحانه و تعالی — آن که تسبیح حصا بر صدق او آمد گوا