جامی
زاده ۸۱۷ – درگذشته ۸۹۸ هجری قمری، خرجرد جام
زندگی‌نامهٔ جامی
نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.
آثار جامی
شعرهای جامی
- شمارهٔ ۱۱ — شنیده ای که معزی چه گفت با سنجر
- شمارهٔ ۱۲ — جامی به شعر مدحت شیران ملک کن
- شمارهٔ ۱۳ — شاها ز عموم نیکخواهان
- شمارهٔ ۱۴ — دی گفت عارفی که مضیق خم سپهر
- شمارهٔ ۱۶ — همه شحمی و لحم ای شوخ قصاب
- شمارهٔ ۹ — به گرد عارض تو گر دمیده یک دو سه موی
- شمارهٔ ۱۰ — هست دیوان شعر من اکثر
- شمارهٔ ۱۵ — هرچه از جاه تو را بینم و مال
- شمارهٔ ۱۸ — خامیی گر رود ز بی خردی
- شمارهٔ ۲۱ — شد تلف انبار من اکثر ز تو
- شمارهٔ ۲۰ — هرکه آرد خبر به مجلس تو
- شمارهٔ ۲۲ — سفله ای می خواست عذر عارفی کز آمدن
- شمارهٔ ۱۹ — جامیا در پناه فقر گریز
- شمارهٔ ۲۳ — آواز تو هست تیز و باریک
- شمارهٔ ۱۷ — اگر ز سهم حوادث مصیبتی رسدت
- شمارهٔ ۲۴ — خلق عالم را ز گاو و خر نبینم فارقی
- شمارهٔ ۲۵ — جامی نفاق پیشه کن و ترک صدق گیر
- شمارهٔ ۲۷ — عقد دینارها که از کف جود
- شمارهٔ ۲۶ — به یک لطیفه فرستاد ابره جامه
- شمارهٔ ۳۰ — دلا چو روی در ارباب معنی آوردی
- شمارهٔ ۲۸ — هیچ دانی کف دهنده چرا
- شمارهٔ ۳۱ — پیری دیدم خمیده قامت
- شمارهٔ ۲۹ — خواجه را بر کتابه خانه
- شمارهٔ ۳۲ — دی رسید از مطبخ خواجه که بادا دود آن