جامی
زاده ۸۱۷ – درگذشته ۸۹۸ هجری قمری، خرجرد جام
زندگی‌نامهٔ جامی
نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.
آثار جامی
شعرهای جامی
- شمارهٔ ۱۴ — نسیم جان شنوم گوییا ز عالم دل
- شمارهٔ ۱۲ — اصبحت زایرا لک یا شحنة النجف
- شمارهٔ ۱۵ — سلام علیک ای نبی مکرم
- شمارهٔ ۱۷ — سفید شد چو درخت شکوفه دار سرم
- شمارهٔ ۱۳ — چو پیوند با دوست می خواهی ای دل
- شمارهٔ ۱۶ — جاه داری جاهل آسا در سر ای کامل مدام
- شمارهٔ ۱۱ - قصیدهٔ جلاء الروح در جواب قصیدهٔ مرآت الصفا یا بحرالابرار یا قصیدهٔ شینیهٔ خاقانی — معلم کیست عشق و کنج خاموشی دبستانش
- شمارهٔ ۱۰ — این مقام خوش که می بخشد نسیم وصل یار
- شمارهٔ ۲۲ — ای سر از قدر بر فلک سوده
- شمارهٔ ۲۰ — این همایون خانه کامد خانه چشم جهان
- شمارهٔ ۲۱ — برتر آمد در علو این منزل از چرخ برین
- شمارهٔ ۱۸ — قاصد رسید و ساخت معطر مشام من
- شمارهٔ ۱۹ — بانگ رحیل از قافله برخاست خیز ای ساربان
- شمارهٔ ۱ — به مصر و شام که گیرند وقف را به تمام
- شمارهٔ ۳ — باز رست از پنجه پنجه گریبان حیات
- شمارهٔ ۲ — جامی ابنای زمان از قول حق صم اند و بکم
- شمارهٔ ۵ — هر پسر کو از پدر لافد نه از فضل و هنر
- شمارهٔ ۶ — بود شاها رعیت آن خزینه
- شمارهٔ ۷ — ایا شاهی که هر جا مسند عدل
- شمارهٔ ۹ — به بوستان سخن مرغ طبع من اکثر
- شمارهٔ ۸ — غلامِ خامهٔ آن کاتبم که شعرِ مرا
- شمارهٔ ۱۰ — هر برق درخشان که بر آید ز بدخشان
- شمارهٔ ۱۱ — با قضا جامی رضا ده گرچه حکم او تو را
- شمارهٔ ۴ — ای سهی قد که عمر تو اکثر