جامی
زاده ۸۱۷ – درگذشته ۸۹۸ هجری قمری، خرجرد جام
زندگی‌نامهٔ جامی
نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.
آثار جامی
شعرهای جامی
- شمارهٔ ۱۰۰۳ — تا کی از خلق اسیر غم بیهوده شوی
- شمارهٔ ۱۰۰۱ — هر دم به دیده دگری خانه می کنی
- شمارهٔ ۱۰۰۴ — بازم ز دیده ای گل خندان چه می روی
- شمارهٔ ۱۰۰۲ — جانا چه شد که پرسش یاران نمی کنی
- شمارهٔ ۱۰۰۷ — نازنینا ز نیاز شبم آگاه تویی
- شمارهٔ ۱۰۰۸ — با چنین قامت و بالا که تویی
- شمارهٔ ۱۰۰۵ — از مهر ما متاب رخ ای ترک ماهروی
- شمارهٔ ۱۰۰۶ — اگر وصف مه می کنم مه تویی
- شمارهٔ ۱۰۰۹ — این چنین خوب و نازنین که تویی
- شمارهٔ ۱۰۱۲ — اغیار را مدام می از جام زر دهی
- شمارهٔ ۱۰۱۵ — هر زمان از دور رخ بنمایی و پنهان شوی
- شمارهٔ ۱۰۱۳ — ای عمر گرانمایه و ای جان گرامی
- شمارهٔ ۱۰۱۴ — هر قطره می لعل که ریزد به زمینی
- شمارهٔ ۱۰۱۰ — بس که در جان فگار و چشم بیدارم تویی
- شمارهٔ ۱۰۱۱ — ای صبا گر یاد مهجوران ناشادش دهی
- شمارهٔ ۱ — ای از علو قدر به کرسی نهاده پا
- شمارهٔ ۸ — منم که تاج سر چرخ خاک پای من است
- شمارهٔ ۷ — حبذا قصری که ایوانش ز کیوان برتر است
- شمارهٔ ۵ — آن را که بر سر افسر اقبال سرمد است
- شمارهٔ ۴ — درین سراچه که چرخش کمینه طاق نماست
- شمارهٔ ۳ — گنجی ست نقد فقر که آن را طلسمهاست
- شمارهٔ ۹ — زان پیش کز مداد دهم خامه را مدد
- شمارهٔ ۲ — مرحبا ای قاصد ملک معالی مرحبا
- شمارهٔ ۶ — کنگر ایوان شه کز کاخ کیوان برتر است