جامی
زاده ۸۱۷ – درگذشته ۸۹۸ هجری قمری، خرجرد جام
زندگی‌نامهٔ جامی
نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.
آثار جامی
شعرهای جامی
- شمارهٔ ۱۷ — ساغری می گفت دزدان معانی برده اند
- شمارهٔ ۱۵ — پی لقمه و خرقه هر لحظه ای
- شمارهٔ ۱۶ — جامی به روی خاک چو یک زنده یافت نیست
- شمارهٔ ۱۸ — جاهل که لاف فضل زند کاش از نخست
- شمارهٔ ۱۳ — دل درین وحشتگه بیگانگان
- شمارهٔ ۱۲ — هر چند زند لاف کرم مرد درم دوست
- شمارهٔ ۱۹ — ای خواجه عقل بین که بزرگان شهر ما
- شمارهٔ ۱۴ — مطرب خوش لهجه را حسن ادا باید نخست
- شمارهٔ ۲۴ — جامی از قید تعلق چون رهیدی بعد ازین
- شمارهٔ ۲۵ — هیچ سودی نکند تربیت ناقابل
- شمارهٔ ۲۶ — عشوه شاهد دنیا طمع انگیز بود
- شمارهٔ ۲۷ — من که از دولت قناعت رست
- شمارهٔ ۲۰ — مشو با کم از خود مصاحب که عاقل
- شمارهٔ ۲۱ — معنی جمعیت ار خواهی دلا لازم شمار
- شمارهٔ ۲۳ — دلا منشین درین ویرانه چون چغد
- شمارهٔ ۲۲ — هر که ناکس بود در اصل و سرشت
- شمارهٔ ۲۹ — بهشتی پیکری کز غایت لطف
- شمارهٔ ۳۰ — چنان ز خلق ملولم که تا به چشم نیاید
- شمارهٔ ۳۱ — ایا نور دیده که بینم تو را
- شمارهٔ ۳۵ — به دندان رخنه در پولاد کردن
- شمارهٔ ۲۸ — بسا اخ کز اخوت چون زند دم
- شمارهٔ ۳۳ — جامی مبند توسن همت به میخ آز
- شمارهٔ ۳۴ — برای نعمت دنیا که خاک بر سر آن
- شمارهٔ ۳۲ — پست است قدر سفله اگر خود کلاه جاه