جامی
زاده ۸۱۷ – درگذشته ۸۹۸ هجری قمری، خرجرد جام
زندگی‌نامهٔ جامی
نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.
آثار جامی
شعرهای جامی
- شمارهٔ ۳۸ — مشو مغرور حسن خوبرویان
- شمارهٔ ۴۰ — درین نشیمن حرمان مکن به کس پیوند
- شمارهٔ ۴۳ — به مه آن رخ چرا کنم تشبیه
- شمارهٔ ۳۹ — هر که دل بر عشوه گیتی نهاد
- شمارهٔ ۴۲ — حرص چه ورزی که ز سودا و سود
- شمارهٔ ۴۱ — تا نیفتادت ز کار ای پیر کار از رعشه دست
- شمارهٔ ۳۶ — به جنگجو صنم خویش گفتم ای صد بار
- شمارهٔ ۳۷ — جامی ارباب کرم نایاب چون عنقا شدند
- شمارهٔ ۴۴ — بیشه فقر جای شیران است
- شمارهٔ ۷ - این مثنوی ست در قناعت — جامی اگر یافت درین کشتزار
- شمارهٔ ۱ - یک مثنوی — به نام خدایی که پست و بلند
- شمارهٔ ۳ - در صفت عمارت شه است این — بنامیزد چه دلکش منزل است این
- شمارهٔ ۴ - این هم صفت عمارت اوست — حبذا منزلی چو کاخ بهشت
- شمارهٔ ۲ - باشد این در مدح سلطان بوسعید — دوش چون برد سر ز گردش مهر
- شمارهٔ ۶ - بهر شاه جهان جهان شاه است — بده ساقی آن جام گیتی نمای
- شمارهٔ ۵ - شد این نوشته به سلطان محمد رومی — طاب ریاک ای نسیم شمال
- شمارهٔ ۸ - یک مثنوی — بسم الله الرحمن الرحیم
- شمارهٔ ۲ - در مرثیه حضرت مخدوم مکرم — صاحبدلان که پیشتر از مرگ مرده اند
- شمارهٔ ۳ - در مرثیه برادر است این — تا کی زمانه داغ غمم بر جگر نهاد
- شمارهٔ ۱ - منظوم شد این وقت توجه به مدینه — محمل رحلت ببند ای ساربان کز شوق یار
- شمارهٔ ۴ - واقع شده در مرثیه فرزند است — این کهن باغ که گل پهلوی خار است در او
- شمارهٔ ۱ - نعت رسول خداست صل و سلم علیه — ماه معین چیست خاک پای محمد
- شمارهٔ ۲ - کرده در اینجا بیان معرفت صوفیان — صبحدم باده شبانه زدیم
- شمارهٔ ۳ - در لباس مجاز گفته شده است — ای به روی تو چشم جان روشن