عمادالدین نسیمی
زاده ۷۴۷ – درگذشته ۸۰۷ هجری قمری، بغداد
زندگی‌نامهٔ نسیمی
سید علی عمادالدین نسیمی متخلص به نسیمی (زادهٔ سال ۷۴۷ هجری قمری، مقتول به سال ۸۰۷ هجری قمری در حلب)، از شاعران صوفیِ بزرگِ زبان ترکی و متفکر حروفیه در قرن هشتم هجری بود. طبق نظر ادوارد براون وی متولد شهر بغداد بوده و برخی دیگر او را متولد شیراز یا برخی دیگر زادگاه وی را تبریز یا دیاربکر حدس می‌زنند. وی دو دیوان، یکی به ترکی و دیگری به فارسی، به نظم درآورد و قصایدی عربی نیز سروده است.
آثار نسیمی
شعرهای نسیمی
- شمارهٔ ۱۰ — بیخ شجر قدس مرا در جان است
- شمارهٔ ۹ — فرقان رخت که فرق فرقان بشکست
- شمارهٔ ۸ — اسرار خدا به نزد آدم حرف است
- شمارهٔ ۱۱ — آن نقطه که نکته ای در او پنهان است
- شمارهٔ ۱۲ — من مظهر نطق و نطق حق ذات من است
- شمارهٔ ۱۳ — طوف سر کوی یار طاعات من است
- شمارهٔ ۱۴ — آنم که خدای محض در پشت من است
- شمارهٔ ۱۵ — آنم که جهان چو حلقه در مشت من است
- شمارهٔ ۱۷ — آیینه جم عبارت از روی من است
- شمارهٔ ۱۹ — هر وصف که در شان کلام الله است
- شمارهٔ ۲۰ — در قاعده شریعت آگاه نبی است
- شمارهٔ ۲۲ — در دایره وجود موجود علی است
- شمارهٔ ۲۱ — خاصیت آن که در کلام ازلی است
- شمارهٔ ۱۸ — الله ز حال بندگان آگاه است
- شمارهٔ ۱۶ — ذرات جهان روشن از انوار من است
- شمارهٔ ۲۳ — موصوف صفات قل هو الله علی است
- شمارهٔ ۲۷ — تا می نشنوی ز خویشتن واحد و فرد
- شمارهٔ ۲۶ — دانستن ذات واجب امکان تو نیست
- شمارهٔ ۲۹ — حرفی ز میان کاف و نون پیدا شد
- شمارهٔ ۲۸ — چون هستی ما ز کاف و نون پیدا شد
- شمارهٔ ۳۰ — از عین علی عین همه پیدا شد
- شمارهٔ ۲۴ — در مملکت فضل خدا، شاه ولی است
- شمارهٔ ۲۵ — آن علم که از ذات خدا منفک نیست
- شمارهٔ ۳۱ — حرفی است حقیقتی که ذاتش خوانند