عمادالدین نسیمی
زاده ۷۴۷ – درگذشته ۸۰۷ هجری قمری، بغداد
زندگی‌نامهٔ نسیمی
سید علی عمادالدین نسیمی متخلص به نسیمی (زادهٔ سال ۷۴۷ هجری قمری، مقتول به سال ۸۰۷ هجری قمری در حلب)، از شاعران صوفیِ بزرگِ زبان ترکی و متفکر حروفیه در قرن هشتم هجری بود. طبق نظر ادوارد براون وی متولد شهر بغداد بوده و برخی دیگر او را متولد شیراز یا برخی دیگر زادگاه وی را تبریز یا دیاربکر حدس می‌زنند. وی دو دیوان، یکی به ترکی و دیگری به فارسی، به نظم درآورد و قصایدی عربی نیز سروده است.
آثار نسیمی
شعرهای نسیمی
- شمارهٔ ۲۹۰ — ببرد آرام و صبر از من پری پیکر دلارایی
- شمارهٔ ۲۸۹ — ز سودای سر زلفش سرم دنگ است و سودایی
- شمارهٔ ۵ - بحرالاسرار — مشعل خورشید کز نورش جهان را زیور است
- شمارهٔ ۴ — یارب به حق مصطفی سلطان جمع انبیا
- شمارهٔ ۶ - تجدید مطلع — تاج سلطانی که ترک اولش ترک سر است
- شمارهٔ ۲ — آن روضه مقدس و آن کعبه صفا
- شمارهٔ ۳ - فتوت نامه — فتوت خلق و احسان است که هست آن احسن الحسنی
- شمارهٔ ۱ — به ذات پاک خدای کریم بی همتا
- شمارهٔ ۹ — غلام روی آن ماهم که مهر آسمانستی
- شمارهٔ ۸ - در منقبت مولای متقیان، علی علیه‌السّلام — آ، الف اوّل امیر و اعلم و اعلا علی است
- شمارهٔ ۷ - تجدید مطلع — آن شهنشاهی که مداحش خدای داور است
- شمارهٔ ۱۰ - تجدید مطلع — حبیب فضل حق احمد که میر عاشقانستی
- شمارهٔ ۴ — تو روی ماه و خور فضل خدا بین
- شمارهٔ ۲ — ای بی خبر از حقیقت خویش!
- شمارهٔ ۳ — ز اندیشه در بحر حیرت غریق
- شمارهٔ ۱ — آن شه والای گرامی گهر
- شمارهٔ ۵ — ماییم قلندران معنی
- شمارهٔ ۱ — ای نفحه روحپرور باد صبا
- شمارهٔ ۲ — ای وعده بسی داده و ناکرده وفا
- شمارهٔ ۴ — ساقی برو و مده شرابم امشب
- شمارهٔ ۷ — دینم (به) محمد و علی هست درست
- شمارهٔ ۳ — ای عارف سر من عرف در اسما
- شمارهٔ ۶ — بینی تو هیات الف دارد راست
- شمارهٔ ۵ — در عین علی سر الهی پیداست