اوحدی مراغه‌ای
زاده ۶۷۳ – درگذشته ۷۳۸ هجری قمری، مراغه
آثار اوحدی مراغه‌ای
شعرهای اوحدی مراغه‌ای
- بخش ۲۵ - در ظهور حیوان — باز چون در مزاج این ارکان
- بخش ۲۴ - در تکوین نباتات و اشجار — وین چهار آخشیج را به درست
- بخش ۲۱ - در قسمت کتاب — دوش کردم به خرمی عزمی
- بخش ۲۳ - در ترتیب ظهور موالید ثلاثه اول در صفت معدن — جرم خورشید گرد پیکر خاک
- بخش ۲۰ - در مضمون این کتاب — نامهٔ اولیاست این نامه
- بخش ۱۹ - در صفت علم — علم بالست مرغ جانت را
- بخش ۲۲ - دور اول در مبدا آفرینش — روز شد، ای حکیم،از آن منزل
- بخش ۲۶ - در وجود نوع انسان — امتزاج این دو روح را با هم
- بخش ۳۳ - دوم در کیفیت معاش جمهور و درآن چند بند سخنست اول در معاش اهل دنیا — نوبهارست و روز عیش امروز
- بخش ۳۴ - در نصیحت ملوک به عدل — ایکه بر تخت مملکت شاهی
- بخش ۲۹ - در آثار علوی — میکشد چرخ ازین زمین و بحار
- بخش ۲۸ - صفت تاثیر اجرام سماوی در عالم کون و فساد — چیست گیتی؟ سرای محنت و غم
- بخش ۳۰ - در خواص نفس قدسی و دلایل حرکات و علامات اجزای بدن — نفس نطقیست، بی‌زبان گویاست
- بخش ۲۷ - در جلوات حال شخص بعد از ولادت — باشدش کار از اول پایه
- بخش ۳۱ - در شرف بنیت انسان به صورت و معنی بر دیگر مخلوقات — چون شوی آنچنان که میبایی
- بخش ۳۲ - ذبابهٔ این فصل در سری چند مرموز — گر بپرسد کسی که: هر دو جهان
- بخش ۴۱ - در ترتیب منزل و اساس آن — پادشاهان که گنج پردازند
- بخش ۳۷ - در ملازمت پادشاه و شرایط بندگی — ای پسر، چون ملازم شاهی
- بخش ۳۵ - حکایت — رفت کسری ز خط شهر به دشت
- بخش ۴۲ - در شرایط عمارت کردن — تا ندانی که کیست همسایه
- بخش ۳۹ - در منع شراب و بنک و مستی — باده کم خور، خرد به باد مده
- بخش ۴۰ - در آداب می خوردن — خوردن باده گر شود ناچار
- بخش ۳۸ - در منع تبختر و طیش — نرم باش، ای پسر، به رفتن، نرم
- بخش ۳۶ - در باب ظلمه و ظلم — ظلمت ظلم تیره دارد راه