پروین اعتصامی
زاده ۱۳۲۴ – درگذشته ۱۳۶۰ هجری قمری، تبریز
زندگی‌نامهٔ پروین اعتصامی
رخشندهٔ اعتصامی معروف به پروین اعتصامی در ۲۵ اسفند ۱۲۸۵ خورشیدی در شهر تبریز به دنیا آمد. پدرش یوسف اعتصامی آشتیانی (اعتصام الملک) از رجال نامی و نویسندگان و مترجمان مشهور اواخر دورهٔ قاجار بود. در کودکی با خانواده به تهران آمد. پایان‌نامهٔ تحصیلی خود را از مدرسهٔ آمریکایی تهران گرفت و در همانجا شروع به تدریس کرد. پیوند زناشویی وی با پسر عمویش بیش از دو و نیم ماه دوام نداشت. وی پس از جدایی از همسر، مدتی کتابدار کتابخانهٔ دانشسرای عالی بود. دیوان اشعار وی بالغ بر ۲۵۰۰ بیت است. وی در فروردین ۱۳۲۰ شمسی به علت ابتلا به حصبه درگذشت و در قم به خاک سپرده شد.
آثار پروین اعتصامی
شعرهای پروین اعتصامی
- شمارهٔ ۹ - آسایش بزرگان — شنیده‌اید که آسایش بزرگان چیست:
- شمارهٔ ۸ - آرزوی مادر — جهاندیده کشاورزی به دشتی
- شمارهٔ ۱۲ - احسان بی ثمر — بارید ابر بر گل پژمرده‌ای و گفت
- شمارهٔ ۱۱ - آئین آینه — وقت سحر، به آینه‌ای گفت شانه‌ای
- شمارهٔ ۱۴ - از یک غزل — بی روی دوست، دوش شب ما سحر نداشت
- شمارهٔ ۱۳ - ارزش گوهر — مرغی نهاد روی به باغی ز خرمنی
- شمارهٔ ۱۰ - آشیان ویران — از ساحت پاک آشیانی
- شمارهٔ ۷ - آرزوی پرواز — کبوتر بچه‌ای با شوق پرواز
- شمارهٔ ۱۶ - امروز و فردا — بلبل آهسته به گل گفت شبی
- شمارهٔ ۱۹ - ای رنجبر — تا به کی جان کندن اندر آفتاب ای رنجبر
- شمارهٔ ۲۰ - ای گربه — ای گربه، ترا چه شد که ناگاه
- شمارهٔ ۲۱ - ای مرغک — ای مرغک خرد، ز اشیانه
- شمارهٔ ۱۸ - اندوه فقر — با دوکِ خویش، پیرزنی گفت وقتِ کار
- شمارهٔ ۲۲ - باد بروت — عالمی طعنه زد به نادانی
- شمارهٔ ۱۷ - امید و نومیدی — به نومیدی، سحرگه گفت امید
- شمارهٔ ۱۵ - اشک یتیم — روزی گذشت پادشهی از گذرگهی
- شمارهٔ ۲۳ - بازی زندگی — عدسی وقت پختن، از ماشی
- شمارهٔ ۲۸ - بنفشه — بنفشه صبحدم افسرد و باغبان گفتش
- شمارهٔ ۲۴ - بام شکسته — بادی وزید و لانهٔ خردی خراب کرد
- شمارهٔ ۳۰ - بهای نیکی — بزرگی داد یک درهم گدا را
- شمارهٔ ۲۹ - بهای جوانی — خمید نرگس پژمرده‌ای ز اَنده و شرم
- شمارهٔ ۲۶ - برف و بوستان — به ماه دی، گلستان گفت با برف
- شمارهٔ ۲۷ - برگ گریزان — شنیدستم که وقت برگریزان
- شمارهٔ ۲۵ - بلبل و مور — بلبلی از جلوهٔ گل بی‌قرار