رضی‌الدین آرتیمانی
زندگی‌نامهٔ رضی‌الدین آرتیمانی
میرزا محمد رضی معروف به میررضی آرتیمانی از شاعران و عارفان مشهور زمان صفویه است که در نیمه دوم قرن دهم هجری قمری در روستای آرتیمان از توابع تویسرکان به دنیا آمد. در ایام جوانی به همدان عزیمت و در آنجا مشغول تحصیل شد و در سلک شاگردان میرمرشد بروجردی درآمد. میررضی به علت شایستگی وافری که داشت زود مورد توجه شاه عباس صفوی قرار گرفت و در جمع منشیان و میرزایان شاه در آمد و به همین دلیل بود که داماد خاندان بزرگ صفوی شد. او در سال ۱۰۳۷ هجری قمری دیده از جهان فرو بست. او را در محل خانقاهش در تویسرکان به خاک سپردند. از او حدود ۱۲۰۰ بیت شعر به جا مانده که معروفترین آنها ساقی نامهٔ اوست.
آثار رضی‌الدین آرتیمانی
شعرهای رضی‌الدین آرتیمانی
- شمارهٔ ۱۷ — ما بهر هلاک خود هلاکیم
- شمارهٔ ۱۸ — در قتل من بغیر نهان یار بوده‌ای
- شمارهٔ ۲۰ — هرگز نگرفتیم به خوبان سر راهی
- شمارهٔ ۱۹ — چه افسون با من دیوانه کردی
- شمارهٔ ۴ — زلفش بخط سپرد رضی عهد دلبری
- شمارهٔ ۱ — هجرت ز وصل غیر خبر می‌دهد مرا
- شمارهٔ ۳ — فیض عجبی یافتم از صبح ببینید
- شمارهٔ ۲ — از آن هجران کند با من مدارا
- شمارهٔ ۶ — دامن هر دو جهان از کف غم برهانم
- شمارهٔ ۸ — جز غم عشق بهر چیز که در ساخته‌ای
- شمارهٔ ۷ — قید و اطلاق دلم سوخت ندانم چکنم
- شمارهٔ ۹ — ای کبوتر تو که سر پنجهٔ شاهینت نیست
- شمارهٔ ۵ — زلفش به بستر مرگ از تغافلت