رضی‌الدین آرتیمانی
زندگی‌نامهٔ رضی‌الدین آرتیمانی
میرزا محمد رضی معروف به میررضی آرتیمانی از شاعران و عارفان مشهور زمان صفویه است که در نیمه دوم قرن دهم هجری قمری در روستای آرتیمان از توابع تویسرکان به دنیا آمد. در ایام جوانی به همدان عزیمت و در آنجا مشغول تحصیل شد و در سلک شاگردان میرمرشد بروجردی درآمد. میررضی به علت شایستگی وافری که داشت زود مورد توجه شاه عباس صفوی قرار گرفت و در جمع منشیان و میرزایان شاه در آمد و به همین دلیل بود که داماد خاندان بزرگ صفوی شد. او در سال ۱۰۳۷ هجری قمری دیده از جهان فرو بست. او را در محل خانقاهش در تویسرکان به خاک سپردند. از او حدود ۱۲۰۰ بیت شعر به جا مانده که معروفترین آنها ساقی نامهٔ اوست.
آثار رضی‌الدین آرتیمانی
شعرهای رضی‌الدین آرتیمانی
- رباعی شماره ۴۶ — تا گلگون اشک و چهره کاهی نشود
- رباعی شماره ۴۹ — عشقم مجنون و هرزه‌گو میسازد
- رباعی شماره ۴۸ — در گوش هر آنکه این صدا بنشیند
- رباعی شماره ۴۷ — حسن عملم ز برگ کاهی پی شد
- رباعی شماره ۵۰ — تا چند دلا تیره و تارت دارند
- رباعی شماره ۵۲ — ما را سر و برگ خویش و بیگانه نماند
- رباعی شماره ۵۱ — تا چند رضی به گیر و دارت دارند
- رباعی شماره ۴۵ — از خواری شاگرد و ز فخر استاد
- رباعی شماره ۵۳ — صد شکر که یادت همه از یادم برد
- رباعی شماره ۵۴ — در وادی معرفت نه گیر است و نه دار
- رباعی شماره ۵۵ — ای آنکه ز عشق تو مرا نیست قرار
- رباعی شماره ۵۶ — تا کی ز جفای چرخ باشم من زار
- رباعی شماره ۵۷ — فریاد که سبحه در کفم شد زنار
- رباعی شماره ۵۸ — چون سیل که آخر بنشیند ز خروش
- رباعی شماره ۶۰ — میزند مرغ دلم پر به هوای اشرف
- رباعی شماره ۵۹ — گشتیم همه روی زمین را به چراغ
- رباعی شماره ۶۵ — ما دیدن عیش تو مدام انگاریم
- رباعی شماره ۶۳ — تا چند زمانی و مکانی باشیم
- رباعی شماره ۶۷ — آنی که به فکر در نیائی چکنم؟
- رباعی شماره ۶۸ — چون نام لب تو سرو چالاک بریم
- رباعی شماره ۶۶ — هر چند که پوشیده ترم، عورترم
- رباعی شماره ۶۴ — با سبحه به چپ و راست ساغر گیریم
- رباعی شماره ۶۱ — من خلد ندانم به صفای اشرف
- رباعی شماره ۶۲ — هر دل که درین زمانه درویش ترک