رضی‌الدین آرتیمانی
زندگی‌نامهٔ رضی‌الدین آرتیمانی
میرزا محمد رضی معروف به میررضی آرتیمانی از شاعران و عارفان مشهور زمان صفویه است که در نیمه دوم قرن دهم هجری قمری در روستای آرتیمان از توابع تویسرکان به دنیا آمد. در ایام جوانی به همدان عزیمت و در آنجا مشغول تحصیل شد و در سلک شاگردان میرمرشد بروجردی درآمد. میررضی به علت شایستگی وافری که داشت زود مورد توجه شاه عباس صفوی قرار گرفت و در جمع منشیان و میرزایان شاه در آمد و به همین دلیل بود که داماد خاندان بزرگ صفوی شد. او در سال ۱۰۳۷ هجری قمری دیده از جهان فرو بست. او را در محل خانقاهش در تویسرکان به خاک سپردند. از او حدود ۱۲۰۰ بیت شعر به جا مانده که معروفترین آنها ساقی نامهٔ اوست.
آثار رضی‌الدین آرتیمانی
شعرهای رضی‌الدین آرتیمانی
- رباعی شماره ۹۶ — ای آنکه به دل تخم امل را کشتی
- رباعی شماره ۹۷ — تا در غم نوشیدنی و خوردنی‌ای
- رباعی شماره ۹۸ — از دوری راه تا بکی آه کنی
- رباعی شماره ۹۹ — لعل میگون و چشم فتان داری
- رباعی شماره ۹۴ — تا دست به سبحه میزنی زناری
- رباعی شماره ۹۵ — ای آنکه همیشه مست جام هوسی
- رباعی شماره ۹۳ — در مهد هوی غنوده‌ای معذوری
- رباعی شماره ۱۰۰ — تا کی ز جهان پرگزند اندیشی
- شمارهٔ ۲ — چون بادگری سر نکند راه عدم را
- شمارهٔ ۱ — بسوختیم به برق طلب سراپا را
- شمارهٔ ۳ — فلک دگر نتواند گشود کار مرا
- شمارهٔ ۵ — محبت کرد آخر با منش رام
- شمارهٔ ۶ — شدم صیدی که نتوان زد تغافل
- شمارهٔ ۸ — سایهٔ سرو بلندت از سر من کم مباد
- شمارهٔ ۷ — داند آنکس که ز دیدار تو برخوردار است
- شمارهٔ ۴ — ز هر در میروی مطلب مهیاست
- شمارهٔ ۱۶ — نه اشکم داشت تاثیری نه آهم
- شمارهٔ ۹ — نمیگویم بگاه جلوه کردن
- شمارهٔ ۱۰ — به غیر راز دل در صحبت دشمن نمی‌ریزد
- شمارهٔ ۱۱ — دلم را برد زلف مشک رنگش
- شمارهٔ ۱۳ — رود از رفتنت فرزانه از هوش
- شمارهٔ ۱۴ — گر نسازی کرده‌های ما بحل
- شمارهٔ ۱۵ — جز نیم نفس نیست غم و شادی عالم
- شمارهٔ ۱۲ — هم‌آغوش که شد یارب که امشب