رضی‌الدین آرتیمانی
زندگی‌نامهٔ رضی‌الدین آرتیمانی
میرزا محمد رضی معروف به میررضی آرتیمانی از شاعران و عارفان مشهور زمان صفویه است که در نیمه دوم قرن دهم هجری قمری در روستای آرتیمان از توابع تویسرکان به دنیا آمد. در ایام جوانی به همدان عزیمت و در آنجا مشغول تحصیل شد و در سلک شاگردان میرمرشد بروجردی درآمد. میررضی به علت شایستگی وافری که داشت زود مورد توجه شاه عباس صفوی قرار گرفت و در جمع منشیان و میرزایان شاه در آمد و به همین دلیل بود که داماد خاندان بزرگ صفوی شد. او در سال ۱۰۳۷ هجری قمری دیده از جهان فرو بست. او را در محل خانقاهش در تویسرکان به خاک سپردند. از او حدود ۱۲۰۰ بیت شعر به جا مانده که معروفترین آنها ساقی نامهٔ اوست.
آثار رضی‌الدین آرتیمانی
شعرهای رضی‌الدین آرتیمانی
- رباعی شماره ۷۱ — تا چند بساط شادی و غم گیریم
- رباعی شماره ۷۲ — چون شعله به هیچ همدمی دم نزدیم
- رباعی شماره ۷۴ — صد شکر که آشفته سر و دستارم
- رباعی شماره ۷۳ — چون اهل ریا چو ربنا در گیریم
- رباعی شماره ۷۶ — یک کوچه شده‌است خلوت و بازارم
- رباعی شماره ۶۹ — زاهد مستیم و بی‌ریا می‌رقصیم
- رباعی شماره ۷۵ — ما ناب گلابیم، گل آلود نه‌ایم
- رباعی شماره ۷۰ — تا کی غم طیلسان و اطلس بخوریم
- رباعی شماره ۸۲ — آنانکه جمال غیب دیدند همه
- رباعی شماره ۷۸ — ای یافته هر چه خواسته از یزدان
- رباعی شماره ۸۱ — ای تخت تجمل تو بر علیین
- رباعی شماره ۸۰ — نی در غم فرزند و زن و خویشم من
- رباعی شماره ۸۳ — لیلی خواهی به تربت مجنون شو
- رباعی شماره ۸۴ — ای پادشه مملکت آگاهی
- رباعی شماره ۷۹ — صد شکر که نیستم من از بی‌خبران
- رباعی شماره ۷۷ — بر سر چو کلاه عاشقی افرازم
- رباعی شماره ۸۸ — در صومعه و مدرسه گشتیم بسی
- رباعی شماره ۸۹ — صد حیف ایدل که مرد دیدار نه‌ای
- رباعی شماره ۸۷ — گر بوئی از آن زلف معنبر یابی
- رباعی شماره ۹۱ — عُمرم همه صرف شد در این خونخواری
- رباعی شماره ۹۰ — ای آنکه ز نام خود به تنگ آمده‌ای
- رباعی شماره ۸۵ — تا در ره دوست سر ز پا میدانی
- رباعی شماره ۸۶ — تا جانب دوست رو ز هر سو نکنی
- رباعی شماره ۹۲ — ای آنکه نباشدم به تو دسترسی