ابوالفرج رونی
درگذشته ۵۲۵ هجری قمری، نیشابور
زندگی‌نامهٔ ابوالفرج رونی
ابوالفرج ابن مسعود رونی (درگذشتهٔ ۵۲۵ هجری قمری)، در رونه از قراء نیشابور متولد شد. چون مدتی در لاهور زیست او را لاهوری نیز گفته‌اند. آغاز شهرت او از هنگام ورودش به دربار سلطان ابراهیم بن مسعود غزنوی بود و در زمان پسرش سلطان مسعود غزنوی ادامه یافت. انوری از سبک او پیروی کرد. نامش بلفرج نیز ضبط شده‌است.
آثار ابوالفرج رونی
شعرهای ابوالفرج رونی
- شمارهٔ ۴۱ — از گرمی خورشید رخ روشن او
- شمارهٔ ۴۲ — ای جود و جمال ملک رام آمده ای
- شمارهٔ ۴۳ — ای بنده دولت تو هر آزادی
- شمارهٔ ۴۴ — ای دل مخور اندیشه فردا بیشی
- شمارهٔ ۴۵ — ای خدمت تو بر رهی آمال رهی
- شمارهٔ ۱ — روی چون حاصل نکوکاران
- شمارهٔ ۲ — بیامدی صنما بر دو پای بنشستی
- شمارهٔ ۳ — چه دلبری چه عیاری چه صورتی چه نگاری
- شمارهٔ ۱ — گویی که گر بخواهم یک دانه شعر سازم
- شمارهٔ ۲ — مرا گویی که «تو خصم حقیری»
- شمارهٔ ۲ — تا یک نفس از حیات باقیست مرا
- شمارهٔ ۴ — شاهی که جهان را به وجودش ناز است
- شمارهٔ ۳ — از روز نخست کاین دلم رای تو جست
- شمارهٔ ۵ — شاهی که ملوک را ز عدلش بیم است
- شمارهٔ ۶ — تا جان مرا باده مهرت سوده است
- شمارهٔ ۱ — ای دوش فلک را علمت گشته ردا
- شمارهٔ ۱۲ — از شیرینی چون به سخن بنشینی
- شمارهٔ ۹ — هر تیر که در جعبه افلاک بود
- شمارهٔ ۸ — با انده جفت گشتم از شادی فرد
- شمارهٔ ۱۰ — ای کرده گران غمت سبکباری من
- شمارهٔ ۷ — چون یار به بوسه دادنم بار گرفت
- شمارهٔ ۱۱ — چون زور ملک چرخ درآورد به زه