ابوالفرج رونی
درگذشته ۵۲۵ هجری قمری، نیشابور
زندگی‌نامهٔ ابوالفرج رونی
ابوالفرج ابن مسعود رونی (درگذشتهٔ ۵۲۵ هجری قمری)، در رونه از قراء نیشابور متولد شد. چون مدتی در لاهور زیست او را لاهوری نیز گفته‌اند. آغاز شهرت او از هنگام ورودش به دربار سلطان ابراهیم بن مسعود غزنوی بود و در زمان پسرش سلطان مسعود غزنوی ادامه یافت. انوری از سبک او پیروی کرد. نامش بلفرج نیز ضبط شده‌است.
آثار ابوالفرج رونی
شعرهای ابوالفرج رونی
- شمارهٔ ۱۹ — گفتم که ز خردی دل من نیست پدید
- شمارهٔ ۲۱ — تا جزع هوات را دلم حرز افتاد
- شمارهٔ ۲۰ — چون باز به صید یاوه باز تو شود
- شمارهٔ ۲۲ — پیوسته مرا دل به هوای تو کشد
- شمارهٔ ۲۴ — ای مایه اعتصام خلق ای منصور
- شمارهٔ ۲۳ — از هر که دهد پند شنودن باید
- شمارهٔ ۱۸ — چون دیده من به سوی جانان نگرد
- شمارهٔ ۱۷ — بر یاد جمال ملک چشمم به غنود
- شمارهٔ ۳۱ — ای دل به سفر چرا نبندی مفرش
- شمارهٔ ۳۰ — بادی که درآیی به تنم همچو نفس
- شمارهٔ ۲۵ — در ظلمت شبهای فراق ای دلبر
- شمارهٔ ۲۶ — از بهر چرا مرا نداری معذور
- شمارهٔ ۳۲ — سرمست به کوی دوست بگذشتم دوش
- شمارهٔ ۲۷ — گر عاشق دلسوخته بی تدبیر
- شمارهٔ ۲۸ — ز آن عهد پر از نفاقت ای شمع سرور
- شمارهٔ ۲۹ — شبهای دراز تو به آرام و به ناز
- شمارهٔ ۳۹ — این پند نگاه دار هموار ای تن
- شمارهٔ ۳۳ — آن را که چو ما سرشت باشد از گل
- شمارهٔ ۴۰ — برخاسته ام دوش به دبابی من
- شمارهٔ ۳۴ — ای عشق به خویشتن بلا خواسته ام
- شمارهٔ ۳۷ — در عشق چو نار کَفته شد رخسارم
- شمارهٔ ۳۵ — ای رایت شه گرفته از نام تو نام
- شمارهٔ ۳۶ — تا چون گل لعل گونه بفروخته ام
- شمارهٔ ۳۸ — تا باز ترا به دیده ام زارترم