مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۳۰۵۳ — ز قیل و قال تو گر خلق بو نبردندی
- غزل شمارهٔ ۳۰۵۴ — منم که کار ندارم به غیر بی‌کاری
- غزل شمارهٔ ۳۰۵۷ — اگر ز حلقه این عاشقان کران گیری
- غزل شمارهٔ ۳۰۵۶ — خورانمت می جان تا دگر تو غم نخوری
- غزل شمارهٔ ۳۰۶۰ — نهان شدند معانی ز یار بی‌معنی
- غزل شمارهٔ ۳۰۵۹ — چه باک دارد عاشق ز ننگ و بدنامی
- غزل شمارهٔ ۳۰۵۸ — ز بامداد درآورد دلبرم جامی
- غزل شمارهٔ ۳۰۵۵ — بیا بیا که نیابی چو ما دگر یاری
- غزل شمارهٔ ۳۰۵۰ — خدایگان جمال و خلاصه خوبی
- غزل شمارهٔ ۳۰۵۱ — به عاقبت بپریدی و در نهان رفتی
- غزل شمارهٔ ۳۰۶۱ — اگر تو یار نداری چرا طلب نکنی
- غزل شمارهٔ ۳۰۵۲ — چه باده بود که در دور از بگه دادی
- غزل شمارهٔ ۳۰۶۲ — اگر تو مست شرابی چرا حشر نکنی
- غزل شمارهٔ ۳۰۶۵ — شدم به سوی چه آب همچو سقایی
- غزل شمارهٔ ۳۰۶۶ — رسید ترکم با چهره‌های گل وردی
- غزل شمارهٔ ۳۰۶۸ — فرست باده جان را به رسم دلداری
- غزل شمارهٔ ۳۰۷۰ — اگر به خشم شود چرخ هفتم از تو بری
- غزل شمارهٔ ۳۰۶۹ — نگاهبان دو دیده‌ست چشم دلداری
- غزل شمارهٔ ۳۰۷۱ — دلا همای وصالی بپر چرا نپری
- غزل شمارهٔ ۳۰۶۷ — تو در عقیله ترتیب کفش و دستاری
- غزل شمارهٔ ۳۰۶۳ — به هر دلی که درآیی چو عشق بنشینی
- غزل شمارهٔ ۳۰۶۴ — ز بامداد دلم می‌پرد به سودایی
- غزل شمارهٔ ۳۰۷۲ — به من نگر که به جز من به هر کی درنگری
- غزل شمارهٔ ۳۰۷۳ — بیا بیا که پشیمان شوی از این دوری