مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۳۰۳۲ — از پگه ای یار زان عقار سمایی
- غزل شمارهٔ ۳۰۲۸ — ای صنم گلزاری چند مرا آزاری
- غزل شمارهٔ ۳۰۳۳ — چند دویدم سوی افندی
- غزل شمارهٔ ۳۰۲۶ — خیره چرا گشته‌ای خواجه مگر عاشقی
- غزل شمارهٔ ۳۰۳۱ — خوشدلم از یار همچنانک تو دیدی
- غزل شمارهٔ ۳۰۳۴ — می‌رسد ای جان باد بهاری
- غزل شمارهٔ ۳۰۳۷ — به خاک پای تو ای مه هر آن شبی که بتابی
- غزل شمارهٔ ۳۰۲۷ — نیست عجب صف زده پیش سلیمان پری
- غزل شمارهٔ ۳۰۳۵ — دوش همه شب دوش همه شب
- غزل شمارهٔ ۳۰۳۶ — گاه چو اشتر در وحل آیی
- غزل شمارهٔ ۳۰۲۹ — آه که دلم برد غمزه‌های نگاری
- غزل شمارهٔ ۳۰۳۰ — سلمک الله نیست مثل تو یاری
- غزل شمارهٔ ۳۰۴۶ — چو صبحدم خندیدی در بلا بندیدی
- غزل شمارهٔ ۳۰۴۰ — چه آفتاب جمالی که از مجره گشادی
- غزل شمارهٔ ۳۰۴۴ — گهی به سینه درآیی گهی ز روح برآیی
- غزل شمارهٔ ۳۰۴۲ — چو مهر عشق سلیمان به هر دو کون تو داری
- غزل شمارهٔ ۳۰۴۳ — ز حد چون بگذشتی بیا بگوی که چونی
- غزل شمارهٔ ۳۰۴۱ — اگر مرا تو ندانی، بپرس از شب تاری
- غزل شمارهٔ ۳۰۳۸ — ببرد عقل و دلم را براق عشق معانی
- غزل شمارهٔ ۳۰۴۵ — من آن نیم که تو دیدی چو بینیم نشناسی
- غزل شمارهٔ ۳۰۳۹ — هزار جان مقدس هزار گوهر کانی
- غزل شمارهٔ ۳۰۴۹ — ربود عقل و دلم را جمال آن عربی
- غزل شمارهٔ ۳۰۴۷ — به جان تو ای طایی که سوی ما بازآیی
- غزل شمارهٔ ۳۰۴۸ — تو آسمان منی من زمین به حیرانی