مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۳۰۰۶ — سیمرغ و کیمیا و مقام قلندری
- غزل شمارهٔ ۳۰۰۹ — آه که چه شیرین بتیست در تتق زرکشی
- غزل شمارهٔ ۳۰۱۰ — روی من از روی تو دارد صد روشنی
- غزل شمارهٔ ۳۰۱۲ — ای دل چون آهنت بوده چو آیینه‌ای
- غزل شمارهٔ ۳۰۱۳ — یار در آخرزمان کرد طرب سازیی
- غزل شمارهٔ ۳۰۰۸ — خواجه سلام علیک گنج وفا یافتی
- غزل شمارهٔ ۳۰۱۱ — هر نفسی از درون دلبر روحانیی
- غزل شمارهٔ ۳۰۰۲ — شوری فتاد در فلک ای مه چه شَسته‌ای
- غزل شمارهٔ ۳۰۰۳ — ای کاشکی تو خویش زمانی بدانیی
- غزل شمارهٔ ۳۰۰۴ — بزم و شراب لعل و خرابات و کافری
- غزل شمارهٔ ۳۰۰۵ — آن دل که گم شده‌ست هم از جان خویش جوی
- غزل شمارهٔ ۳۰۰۷ — دوش همه شب دوش همه شب گشتم من بر بام حبیبی
- غزل شمارهٔ ۳۰۱۹ — ای که تو عشاق را همچو شکر می‌کشی
- غزل شمارهٔ ۳۰۱۶ — بازرهان خلق را از سر و از سرکشی
- غزل شمارهٔ ۳۰۱۸ — ای تو ز خوبی خویش آینه را مشتری
- غزل شمارهٔ ۳۰۲۱ — شیردلا صد هزار شیردلی کرده‌ای
- غزل شمارهٔ ۳۰۱۷ — لاله ستانست از عکس تو هر شوره‌ای
- غزل شمارهٔ ۳۰۱۵ — جان و جهان می‌روی جان و جهان می‌بری
- غزل شمارهٔ ۳۰۲۲ — گفت مرا آن طبیب: «رَو، تُرُشی خورده‌ای»
- غزل شمارهٔ ۳۰۲۰ — پیشتر آ پیشتر چند از این رهزنی
- غزل شمارهٔ ۳۰۱۴ — رو که به مهمان تو می‌نروم ای اخی
- غزل شمارهٔ ۳۰۲۳ — قصر بود روح ما نی تل ویرانه‌ای
- غزل شمارهٔ ۳۰۲۴ — بستگی این سماع هست ز بیگانه‌ای
- غزل شمارهٔ ۳۰۲۵ — جای دگر بوده‌ای زانک تهی روده‌ای