مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- رباعی شمارهٔ ۴۵۴ — یاری که غمش دوای هر بیمار است
- رباعی شمارهٔ ۴۴۷ — هر روز دل مرا سماع و طربیست
- رباعی شمارهٔ ۴۵۷ — ای آنکه کنی کون و مکانرا محدث
- رباعی شمارهٔ ۴۵۵ — یکبار بمُردَم و مرا کس نَگِریست
- رباعی شمارهٔ ۴۴۸ — هر صورت کاید به از او امکان هست
- رباعی شمارهٔ ۴۴۹ — هرگز ز دماغ بنده بوی تو نرفت
- رباعی شمارهٔ ۴۵۱ — هم عابد و هم زاهد و هم خونریز است
- رباعی شمارهٔ ۴۵۲ — یاری که به حسن از صفت افزونست
- رباعی شمارهٔ ۴۵۰ — هشیار اگر زر است و گر زرین است
- رباعی شمارهٔ ۴۴۶ — هر روز دلم در غم تو زارتر است
- رباعی شمارهٔ ۴۵۳ — یاری که به نزد او گل و خار یکیست
- رباعی شمارهٔ ۴۵۶ — یک چَشمِ من از روز جدائی بگریست
- رباعی شمارهٔ ۴۶۶ — آن دشمنِ دوست‌روی دیدی که چه کرد
- رباعی شمارهٔ ۴۶۷ — آن دل که به شاهد نهان درنگرد
- رباعی شمارهٔ ۴۵۸ — ما را چو ز عشق می‌شود راست مزاج
- رباعی شمارهٔ ۴۶۹ — آن ذره که جز همدم خورشید نشد
- رباعی شمارهٔ ۴۶۸ — آندم که ز افلاک گهر ریز کند
- رباعی شمارهٔ ۴۵۹ — اندر سر من نبود جز رای صلاح
- رباعی شمارهٔ ۴۶۱ — آنان که محققان این درگاهند
- رباعی شمارهٔ ۴۶۳ — آنجا بنشین که همنشین مردانند
- رباعی شمارهٔ ۴۶۴ — آنجا که بهر سخن دل ما گردد
- رباعی شمارهٔ ۴۶۵ — آن خوبانی که فتنهٔ بتکده‌اند
- رباعی شمارهٔ ۴۶۲ — آن تازه تنی که در بلای تو بود
- رباعی شمارهٔ ۴۶۰ — آبی که از این دیده چو خون می‌ریزد