مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- رباعی شمارهٔ ۴۹۴ — آن کس که ز دل دم اناالحق میزد
- رباعی شمارهٔ ۴۹۵ — آن کس که مرا به صدق اقرار کند
- رباعی شمارهٔ ۵۰۲ — آنها که به کوی عارفان افتادند
- رباعی شمارهٔ ۵۰۳ — آنها که چو آب صافی و ساده روند
- رباعی شمارهٔ ۵۰۰ — آن وسوسه‌ای که شرمها را ببرد
- رباعی شمارهٔ ۴۹۷ — آن لحظه که آن سرو روانم برسید
- رباعی شمارهٔ ۴۹۶ — آن کیست که بیرون درون مینگرد
- رباعی شمارهٔ ۴۹۹ — آن نزدیکی که دلستان را باشد
- رباعی شمارهٔ ۵۰۴ — آنها که دل از الست مست آوردند
- رباعی شمارهٔ ۵۰۵ — آنها که شب و روز ترا بر اثرند
- رباعی شمارهٔ ۴۹۸ — آن لحظه که از پیرهنت بوی رسد
- رباعی شمارهٔ ۵۰۱ — آنها که بآتش خزان سوخته‌اند
- رباعی شمارهٔ ۵۱۳ — از آتش عشق دوست تفها بزنید
- رباعی شمارهٔ ۵۰۸ — آهو بدود چو در پیش سگ بیند
- رباعی شمارهٔ ۵۱۷ — از خاک کف پات سران حیرانند
- رباعی شمارهٔ ۵۱۶ — از تاب تو نی یار و عدو میماند
- رباعی شمارهٔ ۵۱۵ — از آدمیی دمی بجائی ارزد
- رباعی شمارهٔ ۵۱۴ — از آتش عشق سردها گرم شود
- رباعی شمارهٔ ۵۰۷ — آن یار که عقلها شکارش میشد
- رباعی شمارهٔ ۵۰۹ — اجری ده ارواحی و سلطان ابد
- رباعی شمارهٔ ۵۰۶ — آن یار که از طبیب دل برباید
- رباعی شمارهٔ ۵۱۱ — از آتش سودای توام تابی بود
- رباعی شمارهٔ ۵۱۲ — از آتش عشق تو جوانی خیزد
- رباعی شمارهٔ ۵۱۰ — از آب حیات دوست بیمار نماند